Ervaringen gynaecologische kanker
mei 2007, Regien - Single en kanker
Single en kanker
Mijn naam is Regien, 42 jaar, single, ik woon in Rotterdam. Ik heb in 2001 (ik was 36) en 2002 baarmoederhalskanker gehad, in beide jaren een operatie en in 2003 in- en uitwendige bestraling en hyperthermie.
Ik ga me nu langzamerhand sterker en gezonder voelen, dat proces gaat natuurlijk veel te langzaam. Wat mij het zwaarste viel in de ziekte- en herstelperiode, is de eenzaamheid, het vrijgezel zijn.
Natuurlijk zijn er allemaal schatten van mensen die willen helpen, maar je moet het altijd organiseren, er is niets vanzelfsprekend. Mij is opgevallen dat het voor alleenstaanden met gynaecologische kanker totaal anders is dan voor mensen met partner of gezin. Je moet namelijk elke millimeter uit jezelf halen. Voor het delen van emoties, spanningen (maar ook voor het regelen van gezamenlijk artsenbezoek) moet je eerst de telefoon pakken, waardoor je vaak al een stuk verwerking hebt gedaan voordat de ander in beeld komt. Als je niet altijd dezelfde meeneemt naar een arts-gesprek, dan moet je steeds weer uitleggen wat er inmiddels veranderd is, wat er de vorige keer ook alweer besproken is, waar jijzelf nu staat.
Je bent soms ook niet gewend om zo intiem met familie of vrienden om te gaan, of je wilt dat eigenlijk helemaal niet (zoals ik het moeilijk vond om iemand uit te kiezen die mij poedelnaakt 2 uur lang mocht zien liggen bij de hyperthermie-behandeling). Ik weet nog goed dat ik 25 keer naar het ziekenhuis moest voor de bestralingen. Ik was daar alles bij elkaar ongeveer 10 minuten bezig. Mijn vrienden en familie wonen niet allemaal in de buurt en hebben baan en kinderen. Ik wilde ze niet lastigvallen met een reis van 2 x 30 minuten voor 3 minuten bestralen. Dat regelde ik zelf wel met de ziekentaxi. Het ging prima, maar omdat ik de hele entourage rond deze behandeling vrij kil en koel vond (letterlijk en figuurlijk), voelde ik me heel alleen. Toen ik daarna thuis in bed lag en me elke week zieker ging voelen had ik het in m?n eentje erg zwaar. Ik had het gevoel helemaal niet met genezing bezig te zijn, maar met doodgaan.
Je hebt als alleenstaande geen financieel vangnet in de zin van een partner die ook verdient. In mijn geval, als zelfstandige, betekende dat dat ik, nadat ik ten onrechte goedgekeurd was, in de bijstand kwam. Ik hoef weliswaar maar 12 uur te werken, maar daar zal ik nooit van rond kunnen komen.
Je wordt nou eenmaal enorm op jezelf teruggeworpen als je kanker hebt. Alle levensvragen worden je keihard in het gezicht geslingerd??doe er maar iets mee. De intieme warmte om je heen is dan zo belangrijk en des te schrijnender als je dat moet missen. Neem een hond, dacht ik. Inderdaad, dat werkt en die heb ik dus inmiddels. Het frappante is dat ik regelmatig hoor dat alleenstaanden dit verhaal herkennen en langer met de ziekte bezig zijn dan mensen die gelukkig in de liefde zijn en samenwonen.
Toen ik dit vaker opmerkte ben ik er eens even bij stil blijven staan en vroeg me af of daar wel eens onderzoek naar gedaan is. Hoe is het met de gezondheid van alleenstaanden, zeg, 3 jaar na de kanker, tegenover partners of moeders in een gezinssituatie. Zijn zij depressiever ? Ik heb het idee van wel. Misschien draaien we te lang rondjes in onze eigen shit, of hebben we te weinig afleiding of hebben we het echt moeilijker dan de echtparen ?
Wat mijzelf betreft, ik heb graag lotgenotencontact met vrouwen die ook alleenstaand zijn en vergelijkbare emoties kennen. Vooral omdat ik onvrijwillig kinderloos en vrijgezel ben. Ik heb wel eens een gesprek tussen vrouwen bij Herstel & Balans meegemaakt waar het aan een stuk door over de kinderen ging en over manlief. Daar wilde ik gillend wegrennen en ben daarna ook nooit meer naar zo?n meeting geweest. Ik heb het ze in een email proberen uit te leggen, maar daar heb ik nooit een reactie op gehad. Onbegrip tussen vrouwen die dezelfde ziekte hebben, maar een heel andere achtergrond. Toen ik me een jaar geleden nog erg slachtoffer voelde dacht ik bij elk positief geluid tijdens de Olijf-koffie-ochtenden: Tja, jíj hebt een partner (en kinderen), ík zit straks weer alleen thuis en ben dan te moe om de gezelligheid op te zoeken.
Het is niet zo gek dat juist gynaecologische kanker extra pijn doet voor single-vrouwen: je bent als het even tegenzit je hele gevoel van jonge-aantrekkelijke-sexy-vrouw kwijt. Geen baarmoeder of eierstokken meer, in één klap in de post-menopauzale fase, misschien steunkousen tegen lymfe-oedeem, misschien kaal door de chemo, een flink litteken op je buik en (te) weinig energie, misschien werkeloos of in de WAO, soms geen leuke gespreksstof meer met vriendinnen waar dat eerst altijd vanzelf ging, enz. Kortom, genoeg reden tot verdriet.
Maar ik weet inmiddels wel dat het ook weer leuk kan worden om in je eentje te wonen, alhoewel mijn hond Luna een wereld van verschil maakt.
Regien is in juli 2009 overleden.
De familie vindt het belangrijk dat haar verhaal blijft voortleven.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.