Ervaringen gynaecologische kanker
aug 2009, Marieke - eierstokkanker
Kanker, een naar woord
November 1996
De knoop in mijn overslagrok moest steeds verzet worden, mijn buik werd steeds dikker. Ik dacht dat het van de overgang kwam, dat het tijd werd om wat gymnastiek oefeningen te doen. Uiteindelijk kon ik er niet meer om heen. Ik leek wel zwanger en dat terwijl ik bijna 50 was.
Na een zwangerschapstest die negatief was heb ik uiteindelijk mijn gynaecoloog opgebeld, waar ik gelukkig snel terecht kon. Vrijdag 6 december, een vervelende datum met 4 kinderen in Sinterklaassfeer.
Na een uitgebreide echo vertelde mijn gynaecoloog dat ik een tumor had aan mijn eierstok, het kon zowel goedaardig als kwaadaardig zijn en de operatie stond gepland voor a.s. woensdag als ik het daar tenminste mee eens was. Ik hoefde geen minuut na te denken, keek mijn man aan en de beslissing was genomen. Woensdag zou ik geopereerd worden aan een tumor aan mijn eierstok.
We zijn naar huis gegaan waar het huis vol zat met vriendinnetjes van mijn dochter die haar verjaardagspartijtje gaf en het voelde vreemd en onwerkelijk aan.
De volgende dagen familie en vrienden gebeld, afspraken afgezegd, boodschappen gedaan etc. en dinsdagmiddag ben ik naar het ziekenhuis gegaan.
Och, het kon toch goedaardig zijn en waarom niet.
Pas na de operatie hoorde ik dat ik eierstokkanker had, stadium 3a. Dat was het dus. Kanker. Je hoorde erover maar jou overkwam het niet.
Na 10 dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben, mocht ik voor Kerstmis weer naar huis. De kerstboom stond prachtig opgetuigd, het huis was versierd en het kerstdiner ging gewoon door. Ik was alleen slap na de operatie en hoorde dat ik tussen Kerst en Nieuwjaar mijn eerste chemo zou krijgen.
Na Kerstmis ben ik alles gaan regelen. Scholen gebeld, zodat ze op de hoogte waren van de thuissituatie van mijn kinderen, thuishulp geregeld, een pruik gekocht, mensen ingelicht. Ik had de regie in eigen hand.
Gek genoeg was mijn grootste angst: hoe ziek zal ik zijn na de chemo, kan ik nog alleen die trap op, hoe ziet die afdeling van het ziekenhuis eruit waar chemo wordt gegeven?
In die tijd verongelukte mijn buurjongetje. Dat relativeerde enorm. Ik was er van overtuigd, dat het volgend jaar ik de kerstboom weer op zou tuigen, terwijl hij er nooit meer zou zijn.
Wat ook iedereen mocht zeggen of denken, van een ding was ik overtuigd en stond voor mij vast: ik ging zeker niet dood. Wat een idee. Hoe kwamen ze erbij!!!!
Deze gedachte heb ik lange tijd vastgehouden. Ik hoefde niets te weten over die ziekte. Heb niets opgezocht op internet. Boeken uit de bibliotheek waarin een slechte prognose vermeld stond, bracht ik ongelezen terug met de gedachte: Waarom staan die boeken er nog, er zit zoveel vooruitgang in de genezing van kanker, dit is achterhaald.
Beetje bij beetje, precies zoveel als ik aankon, ben ik me bewust geworden van het feit dat ook ik hier dood aan zou kunnen gaan.
De toekomst werd onzeker en kleiner. Ik dacht niet meer in jaren maar in dagen en langzamerhand in weken en later soms weer in maanden. Dat gemis van toekomstperspectief is me vooral bijgebleven en het was vreemd om dat te ervaren.
Mijn geest had een prima afweermechanisme dat me beschermde voor allerlei angsten, dat stukje bij beetje de waarheid doorliet, precies zoveel als ik op dat moment aankon.
Mijn zusjes en vriendinnen boden aan om na elke chemo voor mij te komen zorgen en dat was heerlijk; iedere keer een vertrouwd iemand als ik ziek weer thuis kwam.
Na 6 chemo‘s waar ik wel beroerd van was, ging de vlag uit en begon beetje bij beetje het gewone leven weer. De enorme warme deken van belangstelling begon terug te keren naar normale proporties. Ik begon weer de regie in eigen hand te nemen. Mijn man en kinderen hadden weer mijn aandacht nodig en langzamerhand kwamen ook mijn haren weer terug, grijs maar mooi en stevig.
De vaste overtuiging dat ik deze ziekte zou overwinnen heeft me nooit verlaten en pas twee jaar later toen ik ben begonnen met mijn vrijwilligerswerk bij Olijf is het echt tot me doorgedongen dat mijn kansen minder rooskleurig waren als ik toen dacht. Dat ik echt door het oog van de naald ben gekropen.
Nu, 13 jaar later, hoort kanker bij mijn leven maar het beheerst het niet.
Ik heb geleerd om te genieten van de kleine dingen, goed voor mezelf te zorgen en niets na te laten van dingen die ik graag zou willen doen. Het leven kan elk moment afgelopen zijn dus mijn lijfspreuk is: CARPE DIEM
Dit verhaal werd in 2006 gepubliceerd in Samen Sterk, jubileumboek ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van Stichting Olijf.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.