Ervaringen gynaecologische kanker
sep 2009, Ab - Het verhaal van een partner
Van optimist naar realist
Na een spontaan “JA” op de vraag of ik als echtgenoot van iemand met kanker een stukje in het blad Olijf wilde schrijven, werd het moment van achter de computer zitten en een verhaal op papier krijgen toch lastig. Het moest gaan over mijn gevoelens als partner en hoe ik met die gevoelens om ga.
Voordat we in ons kleine gezinnetje met kanker te maken kregen, was ik als mens zeer optimistisch, zorgeloos en niet heel gevoelig aangelegd.
Nadat in 2000 de diagnose borstkanker gesteld werd, was ik nog steeds optimistisch, want wij zouden er bovenop komen en alles zou weer worden zoals het was. Veel vakantie, sportief bezig zijn en lekker werken.
Dat gebeurde ook, na de operaties en bestralingen gingen we het leven weer oppakken en natuurlijk waren de eerste controles spannend, maar na enkele controles ging ik niet meer mee, want het was toch goed. We maakten de dingen niet spannender dan ze waren.
In 2004 kwamen er bij mijn vrouw wat buikklachten en na een bezoek aan de huisarts waren we gerustgesteld, want het zou een vleesboom zijn. We hadden net een ander huis gekocht, dus verdere stappen zouden genomen worden na de verhuizing. Gelukkig stuurde de huisarts ons toch door naar de gynaecoloog. Die ochtend stond er een controle voor de borstkanker gepland, waarvoor ik niet mee ging. Waarom ik dan die middag zonodig naar de gynaecoloog wel meeging kan ik niet beschrijven, maar iets in mij zei dat ik dat moest doen. Vervolgens kwamen we in een soort achtbaan terecht, we zaten erin, konden er niet meer uit en moesten mee, door alle bochten, we kropen omhoog en vielen in tomeloze vaart weer naar beneden.
Het bleek eierstokkanker te zijn, een zware operatie en 6 chemokuren volgden. Sinds die tijd ben ik veranderd. Ik bleef optimistisch, maar emoties kwamen sneller dan ik ooit had gedacht. Het overkomt me niet alleen bij verhalen over kanker, maar ook bij iets op TV wat mij aanspreekt.
Het optimisme, wat ik trouwens deel met mijn vrouw, heeft mij (ons) goed geholpen om alles te verwerken. Zo snel als mogelijk gingen we weer leuke dingen doen, want het was zwaar geweest, zowel fysiek als mentaal, maar ook hier zouden we weer uit komen en we zouden laten zien dat we na kanker opnieuw goed verder konden leven.
Rond Kerst 2006 bleek echter dat de kanker weer terug was gekomen en begin 2007 volgden de eerste chemokuren. Omdat na 6 kuren niet het gewenste resultaat was bereikt en er in het ziekenhuis waar mijn vrouw onder behandeling was geen verdere mogelijkheid tot behandeling was, zijn wij in goed overleg met de artsen overgestapt naar het Erasmus MC in Rotterdam. Hier volgde een zware operatie, de milt, een stukje van de lever en een stukje alvleesklier werden verwijderd.
De uren die ik tijdens de operatie doorbracht in het ziekenhuis zal ik nooit vergeten. Ik was bang voor eventuele complicaties en het wachten viel me enorm zwaar.
Mijn grenzeloze optimisme is hierna flink verminderd en heeft plaats gemaakt voor een vorm van realisme. Ik wist dat de kanker weer terug zal komen en kon alleen hopen dat het zo lang mogelijk weg blijft. Dat was helaas niet zo. In januari 2009 is wederom gestart met chemokuren, omdat er weer uitzaaiingen waren.
Natuurlijk proberen we zodra het kan het leven weer op te pakken, leuke dingen te doen, maar in ons achterhoofd blijft toch de vraag hoeveel een mens kan hebben en hoe snel het weer terug is?
In onze omgeving horen we constant dat men zoveel respect heeft voor de manier hoe wij omgaan met de kanker. Wij zijn zo “sterk”. Dat zijn we ook, want we kunnen er goed met elkaar en met anderen over praten. Wij lijken dan ook heel nuchter en realistisch, maar op het moment dat er een kaart binnenkomt met een mooie tekst die ons raakt, komen de emoties. Ook op het moment dat vrienden of collega’s me weten te raken wordt het “lastig” om die nuchtere en sterke echtgenoot te blijven.
Sinds 2006 doe ik mee met de Roparun. Als ik als deelnemer van de Roparun langs de Daniël den Hoedkliniek kom en al die medewerkers en patiënten staan langs de kant te klappen, ben ik blij dat ik een zonnebril op heb.
Ik ben de afgelopen jaren zeker veranderd, ik ben emotioneler geworden en relativeer veel dingen die privé of op het werk gebeuren.
Wij zijn samen zeker sterk en halen uit het leven wat mogelijk is. Samen houden we ons voor, dat zolang de medische wereld nog behandelingen ziet, er nog kansen zijn.
Natuurlijk beseffen we heel goed dat er een moment komt dat er niets meer gedaan kan worden, maar niemand weet wanneer dat is en zolang dat moment er nog niet is kunnen wij gelukkig nog genieten van de mooie dingen om ons heen.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.