Ervaringen gynaecologische kanker
feb 2010, Esther - Baarmoederhalskanker
Actief!
Een jonge moeder vertelt hoe ze omgaat met kanker. Esther is 30 jaar en getrouwd met Ruud. Samen hebben zij twee kinderen. Een zoon van 4 en een dochter van 2 jaar.
In juni 2007 kreeg ik behoorlijk wat klachten. Onder andere veel bloedverlies. Hiervoor ben ik naar de huisarts gegaan. Volgens de huisarts zou dit komen omdat mijn hormonen weer op gang moesten komen dan wel in de war waren van de bevalling van mijn dochter, 5 maanden daarvoor. Omdat de klachten niet over gingen, ging ik na 6 weken terug. Mij werd geadviseerd om aan de pil te gaan om mijn hormonen ‘te temmen’. Na weer een paar weken heb ik bij de huisarts nog eens aangedrongen op een doorverwijzing naar de gynaecoloog.
Eindelijk had ik in september daar een afspraak. De gynaecoloog maakte een uitstrijkje. Ook kreeg ik medicijnen tegen de bloedingen. De huisarts had nooit aan een uitstrijkje gedacht omdat ik ‘nog maar’ 28 jaar was. Na een aantal dagen moest ik bij de gynaecoloog terugkomen voor de uitslag. Toen bleek dat de uitslag PAP 4 te zijn. Er werd al bij verteld dat de uitslag positief beïnvloed was door de bloedingen. Het was dus eigenlijk nog slechter… Na een aantal dagen moest ik terugkomen zodat er een aantal biopten konden worden afgenomen. Zo gezegd, zo gedaan.
Twee dagen later zou ik tussen de middag worden gebeld voor de uitslag. Die ochtend ging om 10 uur de telefoon. Of ik om 12 uur in het ziekenhuis wilde zijn zodat de gynaecoloog de uitslag zelf aan mij kon vertellen…. Daar ging ik; met lood in mijn schoenen naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik te horen dat alle drie de biopten uit alleen kankercellen bestonden. Toen ik dit hoorde, leek het alsof er een luik in de vloer zat dat werd opengezet en ik naar beneden viel. Wat een schrik! De gynaecoloog ging voor mij bellen voor een afspraak in het LUMC. Ik hoorde hem zeggen dat hij belde voor een “oncologische patiënt” .
Tsja, vanaf dan ben je opeens een kankerpatiënt. Net alsof je een stempel op je voorhoofd gedrukt krijgt die er voorlopig niet meer af te poetsen is.
Ik ging naar huis om alles eens goed op me in te laten werken. Het gevoel dat ik had, was angst voor het onbekende en het onduidelijke; wat zou er allemaal met me gaan gebeuren? Ik heb mijzelf nooit afgevraagd waarom ik ziek werd. Ik dacht: waarom zou ik niet ziek worden? Er worden zo veel vrouwen ziek, waarom zou het mijn deur voorbij gaan? Ik geloof dat alles in je leven met een reden gebeurd en ik ga er vanuit dat dit ik ziek ben geworden om er iets van te leren. Dat neemt niet weg dat het een heel moeilijke periode is geweest.
Opvallend was dat alle artsen en verpleegkundigen die ik tegen ben gekomen, spraken over de opvallend jonge leeftijd waarop ik baarmoederhalskanker had gekregen. Dat kwam niet heel vaak voor. Dat bleek mij ook wel toen ik op zoek ging naar lotgenotencontact. Er was niet veel te vinden voor jonge vrouwen.
Na enkele onderzoeken in het LUMC moest worden besloten wat er met mij ging gebeuren. Ik wilde zelf graag geopereerd worden. Ik had het gevoel dat die kanker mijn lijf uit moest! Ik mocht kiezen: een operatie met de kans op bestraling en chemo of direct aan de chemo en daarna bestraling. Ik ben mijn gevoel achterna gegaan en heb voor een operatie gekozen. Begin november kreeg ik een Wertheim-Meigs operatie. Hierbij werd een van mijn eierstokken omhoog geplaatst omdat de artsen er vanuit gingen dat nabehandelingen noodzakelijk waren.
Daar lag ik dan, in het ziekenhuis terwijl mijn man, peutertje en baby thuis waren. Mijn zoon, toen 2 jaar, had ik voordat ik naar het ziekenhuis ging, verteld dat de dokter mij moest beter maken en dat ik daarom in het ziekenhuis moest blijven slapen. Na een paar dagen kwam hij op bezoek. Een mooie tekening in de ene en een ballon in de andere hand. Hij vertelde honderduit en het was alsof hij mij niet had gemist.
Hoe anders was dat bij mijn dochter. Zij was destijds 8 maanden oud. 6 dagen na de operatie kwam ze met mijn man mee. Ze kwam mijn kamer binnen en keek me aan met een blik van opluchting. Ze had me gevonden! Het leek alsof ze me de hele week had lopen zoeken. Ze kwam bij mij op bed zitten, pakte me vast en wilde me niet meer loslaten. Ze kroop haast in me. Na anderhalf uur moest ze toch echt weer met mijn man mee naar huis. Wat moeilijk om je baby’tje te laten gaan... Toen ging bij mij de knop om. Ik wilde naar huis! Ik kreeg enorm last van heimwee.
Gelukkig mocht ik de volgende dag weg. Thuis aansterken en opknappen. De volgende 6 weken kon ik niet zo heel veel betekenen voor de zorg van mijn kinderen. Maar ik kon wel met ze kroelen en bij ze zijn. Dat vond ik heerlijk. De eerste 2 weken na mijn thuiskomst was mijn man thuis. Het voelde fantastisch om met het gezin bij elkaar te zijn.
Een week na ontslag uit het ziekenhuis, moest ik terugkomen voor de uitslag. In een van de 34 uitgenomen lymfklieren waren kankercellen teruggevonden. Daarvoor moest ik nog 5 weken bestraald worden.
Daar ging ik dan…. 5 weken lang, elke dag de gang naar het ziekenhuis om een paar minuten op dat enorme apparaat te liggen. Van de bestraling kreeg ik allerlei klachten.
In februari 2008 was ik klaar met de bestralingen. Veel vragen kwamen er naar boven: was het nu wel allemaal weg? Zou het ooit nog terugkomen? Kan ik weer aan het werk? Kan ik weer voor mijn gezin zorgen? Wat voor klachten blijf ik houden? De tijd zou het allemaal moeten leren. Eerst zijn we met het gezin een week op vakantie gegaan. Even er helemaal uit! Wat was dat heerlijk!
Mijn man heeft in deze periode vaak de gedachte gehad dat de mogelijkheid van alleen achterblijven met twee kleine kinderen heel dichtbij kwam. Eigenlijk heeft iedereen om je heen verdriet want hun vrouw, dochter, zus, kleindochter schoondochter of vriendin is ziek. Ik sprak met iedereen over hoe ik mij voelde. Maar over de angst om dood te gaan wilde ik niet met hen praten. Daarvoor heb ik na een paar maanden een keer gesproken met een psycholoog. Ik heb mijn gevoel op haar bordje gegooid, heb het daar gelaten en ben naar huis gegaan. Ik was het kwijt!.
Ik ben een aantal maanden thuis geweest. Herstellen en genieten van alles om mij heen en om het ziek zijn een plaatsje geven. Daarna ben ik weer langzaam aan het werk gegaan.
In die periode kreeg ik ook last van lymfoedeem. Er bleef veel vocht in mijn onderbuik en bovenbenen staan. Hiervoor ging en ga ik (nog steeds) naar een oedeemtherapeut. Zij geeft mij massages en ze heeft mij een steunpanty aangemeten die ik regelmatig draag om te voorkomen dat het erger wordt.
Nu ben ik 2 jaar verder. Ik ben ondertussen weer fulltime aan het werk en ik geniet van het leven en van mijn gezin! Ik ga elke 3 maanden naar het ziekenhuis voor controles. Dat hoort erbij en geeft me een gerust gevoel.
Omdat ik niet over het ziek zijn heen wilde stappen en ik graag anderen wil helpen door over mijn ervaringen te vertellen, ben ik vrijwilliger geworden bij Stichting Olijf.
Ik had zelf contact met jonge vrouwen en een forum gemist. Voor Olijf ben ik met een aantal anderen aan de slag gegaan voor het forum en de site. Ik hoop dat anderen er steun aan zullen hebben!
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.