• In forum
• Per telefoon
• Ervaringsverhalen
  • Mijn verhaal
• Blogs

Ervaringen gynaecologische kanker

Terug naar overzicht

apr 2010, Naam en adres van de auteur zijn bij de redactie bekend - eierstokkanker

Mijn Manier

Jaren eerder had ik een depressie gehad. Daar was ik nu, achteraf, heel blij mee. Ten eerste wist ik daardoor dat er iets ergers bestaat dan kanker en dat ik dus goed voor mijn geest moest zorgen. Én ik had indertijd manieren gevonden om dat te doen: sport, schrijven en meditatie.
Ik ben daarom tijdens de kuren - op een lager pitje weliswaar - blijven sporten. Ik schreef een dagboek en hield mijn omgeving op de hoogte met e-mails. Verder mediteerde ik elke ochtend 5 minuten volgens een oefening uit een boekje. Dat werkte goed.

Tot de operatie eraan kwam. Toen bleek het niet genoeg. Ik zag er zó tegenop dat iemand die ik nauwelijks kende de controle over míjn onderbuik zou gaan overnemen. Daarbij wist ik wat voor gevolgen de operatie zélf zou kunnen hebben. Ik wilde klaar zijn met alles wat “af” moest in mijn leven. Om er rustig in te kunnen gaan.
Een vriendin suggereerde Vipassana meditatie. Ik googlede dat en het leek me wel wat. Er bleek een inloopgroep te bestaan. Toen ik daarvan thuiskwam, zei mijn lief: “je lijkt wel gereinigd”. Nou, zo vóelde het ook.
Vipassana of inzichtsmeditatie, soms wel mindfulnessmeditatie genoemd, leert je te zien wat er is. Zonder te oordelen. Je ervaart hoe alles verandert, komt en gaat, hoe niets volledig te controleren is. Je ervaart ook direct wat er gebeurt als je dat accepteert. En daarmee is het een goed medicijn tegen vastklampen.
Een medicijn dat me hielp. De dagelijkse oefening had onmiddellijk ontspanning als effect maar hielp me ook te zien wat er van moment tot moment met me gebeurde. Doordat acceptatie meteen bleek te lonen leerde ik mijn ziekte en behandeling meer te aanvaarden. Door de ervaring dat ook aspecten van mensen steeds veranderen, kon ik – alsof het niks was – een paar mensen die me kwaad hadden gedaan vergeven. Rustig en vol vertrouwen ging ik de operatiekamer in.

Bij de chemo’s, na de operatie, maar ook toen de klier in mijn hals niet goed weg leek te gaan, gaf het zien en accepteren van wat er is me veel rust. Het hielp de klachten te verminderen bij angst, pijn en misselijkheid.
Ik reageerde goed op de chemo. De gynaecoloog had tot in de verste uithoeken van mijn buik de restjes weggepeuterd. Op 30 juni 2009 was ik tumorvrij.
De eerste anderhalve maand was het feest. Mijn conditie verbeterde. Ik genoot van het beginnen met werken, het contact met vrienden. Ging met mijn lief naar Zweden. Er waren klachten - maar die verbeterden. En regelmatig angst of verdriet - maar daar had ik niet veel last van. Ik was een beetje verbaasd. Ik had een dip verwacht, en die kwam niet. Ik genoot er maar van.

Tot 'ie toch kwam. En me hard raakte. Als ik had mogen kiezen tussen deze gevoelens en de operatie, dan deed ik fluitend die operatie weer over.
Het begon met een "klik" bij mijn linkerschouder. Ik voelde niet goed waar die zat, maar eerder "klikte" de klier in mijn hals steeds achter mijn sleutelbeen, dus dit gevoel riep angst op. En waar het in het begin lukte om los te laten, de angst binnen te laten komen en te laten vertrekken, kreeg hij steeds vastere grond onder de voeten. Trad vaker op. Duurde langer. Werd heviger. Er kwamen andere lichamelijke klachten bij. Ik begon me zorgen te maken of die voortdurende angst, door invloed op mijn afweer, terugkeer van de tumor zou kunnen bevorderen. Het lukte niet goed meer de angst te dragen. Ondanks mezelf begon ik ertegen te vechten; dacht harder na en zocht de schuld bij mezelf. Ik piekerde of ik niet eerder naar de dokter had kunnen gaan. Of ik lastig was als patiënt. Ik piekerde over mijn onvermogen met deze rotgevoelens om te kunnen gaan en over mijn immuunsysteem.

Toen ik buikpijn kreeg die elke dag erger werd was ik bijna opgelucht. Want nu had ik een reden om iets te dóen. Hiervoor had ik geen geruststelling gezocht, omdat ik niet dacht dat dat lang zou helpen. Nu leek elke duidelijkheid me beter dan wat ik voelde.
De buikpijn bleek geen kanker, gelukkig. Maar mijn vermoeden over geruststelling bleek juist. De paniek keerde vrij snel terug. Inmiddels had ik gelukkig al wel de schuldgevoelens een rotschop verkocht. Opgezocht of hoe je omgaat met stress invloed heeft op kanker (niet dus). En ik had hulptroepen ingeschakeld. Nu wist ik wel dat de truuk 'm waarschijnlijk zat in het toelaten van de emoties, "te zijn" in plaats van “te doen”, maar dat lukte niet. Het was teveel. Ik vond het al heel wat dat het lukte dagstructuur te houden, in mijn dagboek te kladden, te sporten en mijn verantwoordelijkheden te beperken. Dealen met doodsangst is een dagtaak. Een vrij vermoeiende.

Tot ik ging mediteren. Eerst lukte het niet vanwege een knoeperd van een paniekaanval. Maar toen ik weer zat en het wel lukte, zag ik het ineens: ergens ben ik het vertrouwen kwijtgeraakt de angst gewoon aan te kunnen, de angst zélf te kunnen overleven. Maar ik zat op dat moment rustig naar mijn angst te kijken. En herinnerde me dat ik rondom de behandeling ook bijna dagelijks angst of verdriet voelde die ik meestal gewoon kon laten zijn zonder er al te veel mee te hoeven. Het vertrouwen was meteen weer terug.
Ik sliep weer. De angst kwam net zo vaak als voorheen, maar werd geen paniek en nam toen per dag af. Ik zag de zon weer schijnen. Was dankbaar dat ik had overleefd. Dolgelukkig met alle steun die ik had gekregen. Zielsblij met de liefde.

De kans dat mijn tumor terugkomt is groot. Ik zal niet pretenderen dat ik daar blij mee zou zijn. Maar ik weet dat het niet het einde hoeft te betekenen van mijn geluk. Mijn gynaecoloog zei eens: "Alles verandert, en dat is goed. Stilstand is achteruitgang”. Dat zijn wijze woorden. Omdat stilstand niet bestaat.

Jouw ervaringsverhaal op deze website?