Ervaringen gynaecologische kanker
sep 2010, Ilse Boon – Jacobs Migielsen - Baarmoederhalskanker
Kanker???....ik??????
2008. Alles ging voor de wind. Beide een goede baan, net een nieuw huis gekocht en het het jaar waarin ik 35 jaar zou worden. Het jaar waarin mijn man Robin zijn RA (Register Accountant) titel zou gaan behalen. Het jaar om dus eens goed uit te pakken.
Helaas werd dit op 28 januari 2008 flink verstoord doordat ik te horen kreeg dat ik baarmoederhalskanker had. In de auto terug naar huis heb ik wel 100 keer tegen mezelf gezegd: “ik heb kanker”. We konden het niet geloven. Hoe kan dit gebeuren. Kanker komt niet in de familie voor. Ongeloof, totdat je thuis komt en je ouders moet gaan bellen. Ik kon het niet. Ik had niet de moed om het woord kanker uit te spreken tegen mijn ouders. Ik kreeg het niet over mijn lippen. Ik was helemaal geblokkeerd. Mijn man Robin heeft mijn ouders en zijn ouders hierover geïnformeerd.
De aarde wordt letterlijk onder je voeten vandaan geslagen. Het gevoel dat je naar de kern van de aardbol wordt gezogen. Er gaat van alles door je hoofd. Boosheid, woede, het waarom, hoe kan dit nou en de dood:
Boosheid: Boos op mijn huisarts, ik liep al 3 jaar met vaginale problemen naar mijn huisarts en hij stuurde mij ieder keer weer naar huis met een pilletje zelfs tot een hormonenkuur aan toe. Ook waren wij al een aantal jaren bezig om een kindje te krijgen. Ik wilde graag 1 kindje. Later kreeg ik er ook nog eens behoorlijke bloedingen bij. Op een gegeven moment zo erg dat ik de deur niet meer uit durfde. Ik moest afspraken zowel zakelijk als privé afzeggen. Daarbij moest ik vaak smoesjes verzinnen. Tena ladies hielpen niet meer, het bloed liep letterlijk van tussen benen, langs mijn benen mijn schoenen in. Tussen het bloeden door wanneer het even een rustige dag was heb ik nog een uitstrijkje laten doen. Resultaat was goed, niets aan de hand!??? De desbetreffende huisarts heeft mij nooit doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik ben een leek dus ja de huisarts zal wel gelijk hebben. Nooit meer doen, voortaan volg ik mijn intuitie! Gelukkig heb ik nu wel een goede huisarts.
Woede: Ontzettend teleurgesteld in mijn eigen lichaam, ik voelde me in de steek gelaten door mijn eigen lichaam. Ook het vertrouwen in mijn eigen lichaam is weggenomen. Vijftien jaar geleden een zware nieroperatie gehad en dat was ook al behoorlijk een risico en dan denk je, nou mij pakken ze geen tweede keer meer, maar toch wel dus….
Het waarom: Dit heb ik snel losgelaten, omdat het waarom niet bestaat en je krijgt er toch nooit een antwoord op. Verspilde energie noem ik dat nu.
Hoe kan dit nou: Het ongeloof, alsof je naar een film zit te kijken.
DE DOOD IN DE OGEN
Twee weken later op 14 februari (Valentijnsdag) 2008 onderging ik de Wertheim-Okabayashi operatie. Ik moest vervolgens 12 dagen in het ziekenhuis verblijven.
Op dag twaalf kreeg ik dan ook te horen of ik wel of geen uitzaaiingen zou hebben.
We waren heel positief ik dacht genezen te zijn van de operatie en we pakken ons leven weer op. Maar helaas kregen we het slechte bericht dat ik toch uitzaaiingen had! Zowel links als rechts in de buik. Weer werd die aarde onder ons voeten weggehaald.
Even huilen, daarna gaan we weer knallen voor de behandelingen.
Op 12 maart 2008 begonnen de behandelingen. Zo heb ik 7 weken iedere dag bestralingen gehad, iedere week een chemo, inclusief overnachting in het ziekenhuis. Als afsluiting een brachy (inwendige bestraling). Tijdens de behandelingen heb ik 2 keer afscheid genomen van mijn man. Mijn lichaam was op. Ik kon zelfs mijn vingers niet meer optillen, zo uitgeput was ik. Ik dacht echt dat ik de volgende ochtend niet meer zou halen. Ik ben mijn moeder dankbaar, aangezien die ruim een half jaar lang voor ons zorgde. Voor beide kan ik wel zeggen, want mijn man moest gewoon (uiteraard) naar zijn werk. Ik werd door mijn moeder, voordat we naar het ziekenhuis gingen, gewassen, de trap afgeleid, in de taxi gezet. Ze begeleide mij in het ziekenhuis en weer terug naar huis! Dit deed ze iedere maandag tot en met donderdag. Op de donderdag moest ik in het ziekenhuis blijven voor de chemo en nam mijn man de vrijdagen en weekenden waar. Iedere donderdag middag vertrok mijn moeder per trein van het AMC weer terug naar Brabant. Dat is toch wel het laatste wat je verwacht om op je 34ste verzorgd te moeten worden door je moeder. Ook heb ik twee schatten van vriendinnen die me met regelmaat opzochten in het ziekenhuis. Beide had ik hard nodig.
Het herstel was zwaar en is nog steeds zwaar. Ik noem het dan ook TOPsport.
Mijn hectische leven wat ik had moet ik niet meer willen. Kan ik ook niet meer. Ik heb behoorlijk wat in moeten leveren, ik leer leven met een permanente vermoeidheid, maar desondanks kan ik nu toch al weer zeggen dat ik nu op mijn manier gelukkig ben. Ik ben er nog, ik kan en mag genieten van het leven. Ik heb geaccepteerd (maar zelfs accepteren moet je leren accepteren!) dat de situatie nu eenmaal zo is zoals die is. Het is een feit. Natuurlijk is mijn hart van binnen door midden gescheurd (figuurlijk!) en heb ik veel verdriet door het feit dat ik Robin geen kind meer kan geven. Maar wij houden ontzettend veel van elkaar en ik dank god op mijn blote knieën dat hij nog bij me is. Inmiddels heb ik een hond gekregen om voor te zorgen en dat is nu “ons kind”, mijn maatje.
Inmiddels ben ik nu 2 jaar verder en na omstandigheden het gaat ontzettend goed met me. Met regelmaat vertel ik mijn verhaal met een traan, lach en zelfspot. Ik voel me momenteel zo goed dat ik de behoefte had om iets goeds te doen. Aangezien ik fotografe (www.ilseonline.com) ben wil ik daar iets mee blijven doen en heb besloten om me aan te sluiten bij St. Olijf. Ik ben nu inmiddels werkzaam op de beeldredactie. Helemaal super en helemaal leuk.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.