Ervaringen gynaecologische kanker
nov 2010, Inge - Baarmoederhalskanker
Van ongeloof naar hoop
Normaal ben ik niet zo goed in data, maar ik heb er nu een aantal die ik nooit zal vergeten. 5 februari 2010; de eerste keer bij de huisarts vanwege buikpijn. 19 Augustus 2010; "Het is kwaadaardig, u heeft baarmoederhalskanker". 29 Oktober 2010; de dag dat mijn baarmoeder eruit werd gehaald. 12 November 2010; "goed nieuws, alles is schoon...".
Even terug naar het begin. Mijn naam is Inge en ik ben 36 jaar. Ik heb een leuke baan, doe allemaal leuke dingen, heb al wel het nodige meegemaakt maar kwam qua eigen gezondheid eigenlijk nooit bij de huisarts. Tot dit jaar; 2010. Een jaar dat ik niet snel zal vergeten.
Op 5 februari had ik een afspraak gemaakt bij de huisarts. Ik had rechts onderin buikpijn, ik kon het precies aanwijzien. De huisarts ging daarom een uitstrijkje maken. Het duurde even en dan krijg je het al een beetje warm. "Er zit iets voor" vertelde ze. Schrik! Een paar dagen later zat ik voor het eerst van mijn leven bij de gynaecoloog en wat blijkt, er zit een cyste. "Zeg maar wat u wilt, laten zitten of weghalen". Voor mij een makkelijke keus, er zit iets wat er niet hoort te zitten, weghalen! Dit werd in maart daadwerkelijk gedaan. Een korte operatie en de uitslag van de cyste was goed. Niks aan de hand dus.
Maar naast buikpijn in de onderbuik, had ik ook flinke buikpijn in de bovenbuik. Continue, 24 uur per dag. Niet etensgerelateerd, geen spastische of prikkelbare darm, oftewel onduidelijk. Em het ging maar niet over. Dus allerlei onderzoeken laten doen. Bloed; perfect. Onderbuikecho; helemaal goed. Bovenbuikecho; zag er allemaal prima uit. Waarschijnlijk een bacteriele kwestie. Op advies van de arts die de echo maakte een probiotica kuur gevolgd. En het leek te helpen, hele kleine stapjes, maar ik ging vooruit. Ondertussen bleef ik het gevoel houden dat er "iets" niet klopte. Ik had regelmatig het gevoel dat er iets mis was met mijn vrouwelijke organen. Maar ik was bij allerlei onderzoeken gerustgesteld, dus ja...
En eind juni kreeg ik zelf toch ook een beetje het idee dat ik weer op de goede weg zat, totdat ik ineens bloedingen kreeg. Ieks! In no time zat ik weer bij de huisarts om een uitstrijkje te laten maken. Deze raakte vervolgens zoek (zul je net zien...) dus een week later in het ziekenhuis een nieuw uitstrijkje laten maken. Een paar dagen later de uitslag: pap 3a. Oke, niet goed, maar ook niet zorgwekkend. Omdat de uitslag 3a was, kon de geplande cryo (een behandeling waarbij de baarmoedermond bevroren wordt zodat er nieuw weefsel kan ontstaan) niet doorgaan. De keuze was nu een colposcopie of 3 maanden later een nieuw uitstrijkje laten maken. Wederom voor mij geen moeilijke keuze. Ik ga niet 3 maanden wachten, plan maar in die colposcopie!
Na wat belletjes van mijn kant, kon ik begin augustus de colposcopie laten uitvoeren. Althans... een poging tot. De bloedingen waren tijdens de colposcopie dusdanig heftig dat de gynaecoloog dit onderzoek niet goed kon uitvoeren. Gelukkig handelde hij snel en lag ik een paar dagen later al op de OK voor een lisexisie.
Ook die verliep goed en na afloop werd ik nog gerustgesteld door de gynaecoloog. Het zag er allemaal goed uit, ik hoefde me niet ongerust te maken, het werd dan nog wel opgestuurd voor onderzoek, maar dat kwam wel goed.
Dus niet... In plaats van de geplande controle na een aantal weken werd ik een week later al gebeld door de poli, of ik eerder kon komen. Dan weet je meteen dat er iets niet klopt. Mijn handen waren enorm aan het trillen toen ik de telefoon neerlegde. Maar ook toen ging ik nog niet van het ergste uit, want de pap was immers 3a, dus baarmoederhalskanker is het niet.
Tot die bewuste dag, 19 augustus om 14.00 uur. De wachtkamer zat vol, maar de assistente vertelde me dat ik gelijk aan de beurt was. Dan weet je zeker dat het niet goed is... De klap die je dan je gezicht krijgt. "Het is kwaadaardig, u heeft baarmoederhalskanker". Bang! Daar lig je knock-out op de vloer. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Alle onderzoeken waren toch elke keer goed? Hoe kon dit in vredesnaam? Pas toen werd me duidelijk dat een uitstrijkje lang niet altijd de zekerheid geeft die ik (en met mij waarschijnlijk nog velen) dacht. De tumor zat meer naar de zijkant en dan ook nog aan de binnenkant, dus daar kom je niet met een uitstrijkje. Daar zit je dan, ineens met een stempel van kankerpatient op je hoofd. Ik kon het woord bijna niet eens hardop uitspreken. Heb ik dat??? Je hele wereld stort in. Ik ben 8 jaar geleden al mijn broer verloren, met mij mocht niks meer gebeuren! En dan gebeurt het toch. Ik durfde de dagen en eigenlijk weken daarna de straat amper op. Stel dat iemand me aanspreekt. Wat moet ik dan zeggen?
Een week later had ik een afspraak bij de kliniek waar je nooit wilt komen. Alleen de naam al, de Daniel den Hoedt kliniek... Na een kort onderzoek werd ik van daaruit doorverwezen naar het UMC in Utrecht. Als de tumor onder de 2cm zou zitten, zou ik mogelijk in aanmerking komen voor een baarmoederbesparende operatie. Die mogelijkheid wilden ze me niet bij voorbaat onthouden, omdat ik nog geen kinderen had/heb en wel een kinderwens en een dergelijke operatie werd in Rotterdam niet gedaan. Weer een week later zat ik dus in het UMC. Na een uitgebreid gesprek werden daar diezelfde ochtend gelijk een aantal onderzoeken gedaan; bloed, longfoto, echo, biopt.. Je belandt meteen in een medische molen waar je helemaal niet in wilt zitten. In de weken daarna volgen nog een onderzoek onder narcose en een MRI-scan.
21 september 2010, een ongeloofelijk spannende dag. De uitslag van het onderzoek en de scan. De zenuwen gieren door mijn lijf. Je weet gewoon niet meer wat je kunt verwachten. Gelukkig was de uitslag goed. De longfoto was goed, de mri was goed, de tumor zat alleen in de baarmoederhals. Wel dusdanig groot dat ik niet in aanmeking kon komen voor een baarmoederbesparende operatie. Maar geen uitzaaiingen. Onder de omstandigheden het beste nieuws dat ik kon krijgen.
Hierna brak een periode van wachten aan tot ik de datum van de operatie zou krijgen. Wachten, niet slapen(zelfs niet met slaaptabletten)en onzekerheid. Wel hield ik hoop. Hoop dat het zich nog tot de baarmoederhals zou beperken.
29 Oktober was het zover. De dag ervoor werd ik in het UMC opgenomen omdat ik nog een aantal injecties zou krijgen met radioactief spul. Dit om de poortwachtersklieren te kunnen opsporen. 's Ochtends om kwart voor 8 werd ik opgehaald en een half uur later ging ik onder narcose. Met de tranen over mijn wangen. Het is dan zo echt. Dit was het moment dat ik mijn baarmoeder kwijt zou raken. Want zo voelde het. De tumor kon ik niet zien, niet echt voelen. Het was me verteld, maaar ik kon me er weinig bij voorstellen. Wat ik me wel kon voorstellen was dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. Je zit zo in tweestrijd. Verstandelijk wist ik dat ik dit moest doen, maaar gevoelsmatig..!
Twee weken later, 12 november 2010, de definitieve uitslag van het weefselonderzoek; goed nieuws, alles is schoon! Ik heb geen vervolbehandeling in de vorm van bestraling of chemo nodig. Wat een opluchting! De kanker bevond zich in stadium 1 en de arts denkt dat de kans klein is dat het bij mij terugkomt. Het voelt bijna raar. Je leeft zo lang al van onderzoek naar onderzoek, van uitslag, naar uitslag en dan zou ik nu soort van "klaar" zijn?
Ik ben nu nog volop aan het herstellen. Mijn conditie was echt helemaal weg na de 6 uur durende operatie. Douchen en aankleden en ik was echt buiten adem. Nu, 3 weken later, ben ik weer een klein beetje op de been. Wat de komende jaren volgt, zijn de controles, over 4 weken de eerste.
Ik besef me dat ik hoe dan ook, de rest van mijn leven kankerpatient blijf. De angst zal toch altijd blijven, denk ik. Maar ik heb ook goede hoop en vertrouwen. Het weg moeten laten halen van je baarmoeder is heel ingrijpend, maar ik weet nu wel waarvoor ik het gedaan heb, ookal is het deels een schrale troost.
Waar ik ieder geval blij om ben is dat ik goed naar mijn lijf heb geluisterd en de zaken niet op zijn beloop heb gelaten. Zoals het er nu naar uitziet, ben ik er daardoor "op tijd" bij geweest en kan ik hopelijk een mooie toekomst tegemoet gaan. Hoe die eruit zal gaan zien, weet ik niet, ik zal mijn toekomstidealen moeten bijstellen, maar ik heb in ieder geval weer hoop en vertrouwen dat ik uberhaupt een toekomst heb... Dat ik het de komende jaren nog moeilijk zal krijgen met de verwerking van alles, daar ben ik me heel erg van bewust. Ik hoop dat ik me daarbij vast kan houden aan iets wat een medewerkster van het UMC me meegaf; "emoties komen ongetwijfeld, maar besef je ook dat deze weer gaan".
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.