Ervaringen gynaecologische kanker
jan 2011, Carlet Liberg - baarmoederhalskanker
“Het gevoel van leven is het gevoel van geluk!”
Dit was ik, net 33 geworden, ontzettend verliefd, samenwonend en toekomstdromen in overvloed!
Van de ene op de andere dag stond mijn leven op z’n kop en was maar één ding belangrijk: overleven!
Het was 1 november 2009, een vriendin was jarig en we zaten gezellig te borrelen. Ik voelde dat ik bloed verloor en vond dit wat vroeg; ik had immers diezelfde morgen mijn laatste pil genomen. Daarna werd ik ongesteld, heviger dan normaal. Toevallig moest ik voor controle naar de huisarts en zij wist mij te vertellen dat dit abnormale bloedverlies wel eens bij vrouwen voorkwam die het medicijn slikten wat ik op dat moment nam. Tevreden ging ik naar huis en aan het einde van de week was alles over.
En toen werd het vrijdag 13 november…het vloeien begon weer en omdat ik meteen de link kon leggen met mijn medicijnen, maakte ik me niet druk. Het avondje met mijn vriendinnen ging gewoon door maar de volgende dag begon ik me zorgen te maken. Ik verloor zoveel bloed dat ik het huis niet meer uit kon en aan het begin van de avond lag ik duizelig met hartkloppingen en suizende oren op mijn bed. De huisartsenpost liet me weten dat ik maandag maar naar mijn eigen huisarts moest gaan, maar dit antwoord stelde me niet gerust. Na een telefoontje naar mijn ouders van wie ik het dringende advies kreeg naar het ziekenhuis te gaan, zijn Arnoud, mijn vriend, en ik naar het AMC gereden. Diezelfde nacht werd ik na verschillende onderzoeken, bloed prikken en uiteindelijk flauwvallen opgenomen.
Gek genoeg was ik blij, voelde ik me goed! Ik werd toch geholpen aan mijn kwaal? Ik herinner me dat ik een sms’je naar mijn familie stuurde om te zeggen dat ik goed opgevangen was en dat ze zich geen zorgen moesten maken, zondag zou ik meer horen.
Zondag kwam mijn familie, die toevallig in Amsterdam moest zijn, en ik voelde me rustig. Mijn opname werd verlengd met een nacht omdat het bloedverlies bleef aanhouden.
De artsen spraken ’s morgens over een mogelijke ‘vleesboom’ maar aan het einde van de dag kwam de gynaecoloog aan mijn bed om te vertellen dat ik de volgende morgen een kijkoperatie zou krijgen en dat ik rekening moest houden met het feit dat het fout zou kunnen zijn. Geen moment is het vreselijke woord ‘kanker’ in mijn gedachten opgekomen…
De volgende morgen werd ik na de OK mijn kamer ingereden en daar zaten Arnoud en mijn moeder. De grauwe grijze kleur op hun gezicht vergeet ik nooit meer! Toen ik hen zag wist ik dat het fout was; ik kreeg te horen dat ik baarmoederhalskanker had. Wat er toen door me heen ging kan ik niet beschrijven; het voelde verschrikkelijk, ik heb de hele boel bij elkaar geschreeuwd!
Ik had kanker en omdat het al zo ver was, moest ik mijn meest dierbare droom opgeven, moeder worden. Het voelde alsof ik naar een film zat te kijken; ik kon niet bevatten dat ik de hoofdrol had in dit vreselijke verhaal. Wat heb ik een angst, verdriet en boosheid gevoeld.
De weken daarna, de weken tot de operatie, werden gevuld met allerlei onderzoeken, scans, bloedprikken en veel bezoek van familie en vrienden. Langzaam begon ik te wennen aan het idee dat ik een zware operatie zou ondergaan en dat mijn toekomst een andere invulling zou krijgen. Gelukkig was er ook tijd voor leuke dingen; zo hebben we twee dagen voor mijn operatie nog Sinterklaas gevierd en konden we smakelijk lachen om de gedichten. Het was een ‘normale’ avond, een avond die we anders ook gehad zouden hebben.
De volgende morgen werd ik opgenomen, ik lag alleen op een kamer. Toen ik ’s avonds alleen was, en Arnoud en mijn moeder naar huis waren gegaan en de lichten uitgingen, toen realiseerde ik me ineens wat er de volgende morgen zou gaan gebeuren…
Een zware operatie, de Wertheim, waarbij naast mijn baarmoeder ook 51 lymfeklieren zijn verwijderd. Maar wat een heerlijk bericht, de operatie was goed gegaan! Ik voelde me goed, moe, maar goed omdat die rotzooi uit mijn lijf was. De dagen daarna vulden zich met heel veel bezoek, kaarten, bloemen maar vooral liefde. Geen moment heb ik me alleen gevoeld. Was er geen familie, dan kwam de verpleging me gezelschap houden. Mijn moeder hield iedereen per e-mail op de hoogte en regelde het bezoek; dit gaf rust. Tussen de bezoekjes door regelde ze elke avond een klein uurtje ‘qualitytime’ voor Arnoud en mij, even een momentje dat we samen konden zijn; lekker samen in bed, heel dicht tegen elkaar aan.
Helaas bleef het niet bij de operatie alleen. Gedurende vijf weken ben ik dagelijks bestraald en heb ik wekelijks chemo gekregen waarbij ik een nacht moest overblijven in het ziekenhuis.
Deze periode ben ik goed doorgekomen. Ik heb me een beetje weeïg gevoeld maar eigenlijk was ik vooral moe. Mezelf verwennen deed ik door het drinken van liters halfvolle melk en het eten van kilo’s pitloze witte druiven…
Elke dag werd ik gereden door iemand anders; eerst dronken we bij mij thuis koffie en we gingen na de bestraling lunchen of midden op de dag naar de bioscoop.
Al vrij snel na mijn laatste behandeling kon ik beginnen met Herstel & Balans bij het Jan van Breemen Instituut in Amsterdam. Gedurende 13 weken heb ik samen met 9 andere lotgenoten keihard gewerkt aan lichaam en geest. Dit programma heeft me enorm geholpen!
Ik heb vreselijke momenten gehad van angst, van onzekerheid maar vooral van intens verdriet en die momenten heb ik nog steeds, maar gelukkig worden ze minder! Ik ben kankerpatiënt, ongewenst kinderloos, ik heb last van concentratiestoornissen, ik ben moe en heb sinds kort oedeem in mijn linkerbeen. Mij hoor je niet klagen, want dit is ‘het enige’ wat ik er aan overgehouden heb!
Het is allemaal nog maar acht maanden geleden, maar nu alles achter de rug is en ik bezig ben met het terugkrijgen van een normaal leven, realiseer ik me dat ik ontzettend veel geluk heb gehad! Ik voel me geestelijk en lichamelijk goed en ik heb Arnoud, een lieve familie en lieve vrienden om me heen, alle ingrediënten voor een toekomst!
Het feit dat Arnoud en ik nu tot de groep ‘ongewenst kinderloos’ behoren, houdt voor ons niet in dat wij ons hier, op dit moment, bij neer kunnen leggen. Dit hoofdstuk zullen wij pas afsluiten als we alle mogelijkheden voor het krijgen van een gezin onderzocht hebben.
Met deze gedachte en alle lieve mensen in ons leven, zijn Arnoud en ik klaar voor onze toekomst!
Streamers:
Van de ene op de andere dag was maar één ding belangrijk: overleven!
Ik moest mijn meest dierbare droom opgeven, moeder worden
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.