Ervaringen gynaecologische kanker
jan 2011, Jopie Berg - Jopie vertelt over haar moeder
Afscheid nemen van mijn moeder
Mijn moeder kreeg een aantal jaren geleden, toen ze nog in Zuid-Afrika woonde, een cyste in haar baarmoeder. Toen is alles verwijderd en bleek het echt kanker te zijn. Na een aantal chemobehandelingen leek het even weg, maar al snel kreeg ze weer klachten. Inmiddels woont ze weer in Nederland en heeft ze al heel wat chemokuren en bestralingen achter de rug.
Afgelopen januari waren op de scan uitzaaiingen te zien en dat was een flinke klap; we hoopten natuurlijk dat de kanker een groot aantal jaren weg zou blijven, maar haar eierstokkanker is nu uitgezaaid naar de longen en de lever. Je voelt het zelfs, de harde stukken van de lever. Ze krijgt nu palliatieve chemo die de groei nog wat remt, maar ze wordt dus niet meer beter.
Ze heeft heel wat pijn gehad en nog steeds, met name aan haar onderrug, omdat een tumor zenuwen beknelde. Gelukkig heeft de bestraling daarvoor goed gedaan. Wel heel vermoeiend allemaal, en ze heeft ook sowieso steeds minder energie. Ze ligt steeds vaker op bed en gebruikt sterke pijnstillers.
Het is heel fijn voor haar dat haar (ex-)vriend uit Zuid-Afrika nu voor langere tijd is overgekomen en heeft besloten bij haar te blijven zolang het nodig is. Voordat hij er was hielp ik haar af en toe met koken enzovoorts, en ook anderen deden dit, want ze heeft veel familie en vrienden om haar heen. Het is fijn voor haar dat hij er nu de hele tijd is om te helpen in de huishouding en vooral ook om mee te leven en op de hoogte te blijven met alles. Het was voor haar wel vermoeiend om steeds met een ander naar bijvoorbeeld de arts te gaan en steeds weer het hele verhaal uitgebreid te moeten doen.
Toen mijn vriend en ik vlak na die scan in januari bij haar waren hebben we het vrij snel over haar begrafenis gehad, hoe ze dat dan voor zich zag. Het was erg emotioneel om naar het liedje te luisteren dat ze dan wil laten horen: Gracias a la vida van Mercedes Sosa. Omdat mijn moeder zelf toch veel bezig is met hoe ze het wil hebben, en ik er ook 's avonds voor het slapen gaan vaak aan moest denken, merkten we dat het prettig is om het er af en toe over te hebben. Mijn vader gaat nu regelmatig bij mijn moeder op bezoek, hij wil er graag bij betrokken zijn en denkt mijn broer en mij zo beter te kunnen steunen. Vorige week hebben mijn vader en ik samen bij haar gekookt. Het werd veel later dan verwacht omdat we in gesprek raakten over de begrafenis. Weer merkte ik dat ze het prettig vindt om erover te praten en ze hield het goed vol, al was het al laat. Zo komen we steeds een stapje verder in het organiseren van haar afscheid. Dat scheelt straks een hoop gedoe en het is prettig te weten dat het gebeurt zoals zij het in gedachten heeft. Ze liet me voelen waar de kanker zit en we hebben enorm gelachen; ik maakte ervan dat ze zwanger was en dat ik nog een zusje zou krijgen.
Het was wel even moeilijk te horen dat haar kist bijna klaar is, die laat ze namelijk door vrienden maken van afvalhout. Een rouwauto vindt ze ook maar niks, liever in 't busje van de biologische groenteboer als dat mag. We hebben een tijd zitten dubben welke begraafplaats het moet worden en omdat ze geen verzekering heeft, heeft ze mij alvast de beschikking gegeven over voldoende geld.
We zijn natuurlijk blij dat mijn broer en ik volwassen zijn en ons best kunnen redden zonder haar. Toch kan ik het me haast niet voorstellen dat ze er straks niet meer is. We bellen veel en ik kan altijd mijn verhaal bij haar kwijt. Al is het haar nu soms wel eerder genoeg. Ze waardeert me om wie ik ben en is vaak trots op me, al vind ik het dan vaak zelf niet zo bijzonder. Men hoopt vaak toch dat je zelf en de mensen om wie je geeft, wel de gemiddelde leeftijd zullen halen. Ergens reken je er zelfs op. Connie is nu bijna 56 en dat is toch wel ver onder die leeftijd, al kan het natuurlijk altijd erger, want er sterven een hoop mensen aan kanker op veel jongere leeftijd. Wanneer ik anderen vertel dat mijn moeder kanker heeft, dan komt vaak direct de vraag hoe oud ze dan is. En iedereen beaamt ernstig dat 55 toch wel erg jong is. Het klinkt misschien gek, maar ergens is het nog een troost voor me dat mijn vriend en ik geen kinderwens hebben. Dan hoeven mijn moeder en ik die fase niet te missen, want die komt er waarschijnlijk toch niet. Maar er gaan een hoop andere ontwikkelingen komen die we ook graag met haar hadden willen delen. En momenten van samenzijn waarbij zij de grote afwezige is. Mijn vriend en ik gaan over een tijd verhuizen en misschien is ze er niet meer als we daar wonen. Daarom vind ik het een prettig idee dat ze er in elk geval even binnen is geweest.
Voor haarzelf moet het wel het aller-moeilijkste zijn, immers zij is degene die te jong zal sterven en zij voelt de pijn en vermoeidheid van de kanker. Toch geniet ze nog extra van het leven en probeert ze er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ze is zeker niet iemand die in de put gaat zitten, veel klaagt of zichzelf zielig vindt. Maar als ze dan sportieve ouderen ziet wandelen in het bos bijvoorbeeld, dan had ze graag gewild zo ook oud te worden. Hoe moeilijk het ook is, ze zou niet met een ander willen ruilen. Ze wil haar eigen leven leiden, en daar hoort de kanker bij.
Net voor de zomer is ze nog met mijn broer en zijn vriendin naar Zwitserland geweest, gelukkig voelde ze zich toen goed en heeft ze best veel kunnen wandelen. Over twee weken gaan Connie, mijn vriend en ik een weekendje naar Schiermonnikoog. Een verdere reis zou ook haast niet meer kunnen nu en is voor mijn vriend en mij ook lastig wat betreft vrij nemen van werk en studie. Zo nemen we langzaamaan met steeds minder genoegen. En zijn we blij dat ze nog een paar uurtjes op een verjaardag kan komen en dat we straks nog samen kunnen wandelen naar de zee, misschien fietsen rond het eiland. Zo was het een tijdje terug ook wel even wennen dat ze haast nooit meer bij ons komt omdat dat erg vermoeiend is.
Het is moeilijk om van iemand die ons zo dierbaar is afscheid te moeten nemen. Het is wel een voordeel dat we hier de tijd voor krijgen. Dan kunnen we nog extra stilstaan bij de momenten die we samen hebben, bedenken wat we nog samen wilt doen of bespreken en samen de afscheidsbijeenkomst organiseren. Ook omhelzen we elkaar nu als begroeting en afscheid, dat hadden we anders nooit gedaan.
Streamers
We komen steeds een stapje verder in het organiseren van haar afscheid.
Hoe moeilijk het ook is, ze zou niet met een ander willen ruilen
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.