Ervaringen gynaecologische kanker
mrt 2011, baarmoederhalskanker - Ber
Schoon na baarmoederhalskanker!
Hallo allemaal, graag wil ik mijn verhaal met jullie delen, om te laten weten dat het ook goed kan aflopen.
Ik ben een jonge vrouw van 30 jaar. Al sinds de zomer 2009 had ik wat vage buikpijnklachten. Je denkt dan natuurlijk niet meteen het ergste, maar toch uiteindelijk naar de huisarts toe gegaan en kwam ik volop in de medische molen terecht. Omdat ik ook twee keer zwarte ontlasting had, werd ik doorgestuurd naar de maag, darm, lever arts. Allerlei onderzoeken gehad, maag en darmen. Geen leuke onderzoeken, maar ja wat moet dat moet. Hier kwam gelukkig niets uit, alleen was de arts nog niet tevreden. Hij wilde dat ik nog een buikecho liet maken. Dat kon direct de volgende dag al.
Na een week kreeg ik telefonisch te horen, dat er een cyste van ongeveer 6 cm op mijn rechte eierstok zat en werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog. Bij het eerste onderzoek werden een aantal testjes afgenomen, en een uitstrijkje gemaakt. Ik was in 2010 30 jaar geworden, had het oproepje van het bevolkingsonderzoek al een tijd in huis, maar dacht eerst dit maar eens af kunnen ronden en dan ga ik wel naar de huisarts voor dat uitstrijkje. Dat was dus niet meer nodig, want die namen ze in het ziekenhuis meteen mee. Op de echo was de cyste nog duidelijk zichtbaar en daar schreef de gynaecoloog provera voor uit. Die kan de cyste laten slinken. Na 3 weken moest ik terug komen voor de uitslag en een nieuwe echo. De oncologische gynaecoloog kwam ook nog even kijken voor de zekerheid en zei: "ik zou me geen zorgen maken mevrouw, het ziet er prima uit."
3 weken later. Ik kreeg de nacht voor de uitslag een vreemde droom. Ik was aan het zweven in de wachtkamer, bizar toch? Mijn gevoel was ook niet goed over de uitslag. Een ieder heb ik kunnen overtuigen, dat het vast wel mee viel en ben dapper alleen naar het ziekenhuis gegaan. Ze begon met de tekst, alle afgenomen testjes zijn goed, alleen het uitstrijkje niet. Dus ik dacht nou vertel het maar dan. Deze was PAP 4. Oei, daar schrok ik wel even van, zo hoog? Maar goed dit moest allemaal onderzocht worden en het hoeft niets te betekenen natuurlijk. Tevens wilden ze een kijkoperatie doen in mijn buik, want wat ze op de echo zagen was een beetje vaag. Dit wilden ze liever van dichtbij bekijken. Anderhalve week later ging ik dus voor een lisexcisie en een kijkoperatie. Al met al heeft dat een uurtje geduurd. Er bleek een bloedcyste te zitten op mijn eierstok en wat littekenweefsel afkomstig van endometriose. Alles is netjes weggehaald en direct bij het wakker worden voelde ik al dat de pijntjes in mijn buik niet meer aanwezig waren. Wij hadden mijn spiraal de schuld gegeven van tussentijdse bloedingen en bloed bij het vrijen (wat later contactbloedingen bleken). De uitslag zouden we 2 weken later krijgen van het weefsel.
Een week later werd ik al gebeld door het ziekenhuis of we eerder konden komen. Dan weet je natuurlijk al dat het niet goed zit. Toch kregen we eerst nog wat hoop. De gynaecoloog vertelde dat het stukje weefsel kankercellen bevatte, maar nog wel micro invasief. Dat betekend dat het een kleine kanker is, en ze noemen het daar nog geen baarmoederhalskanker. Nou daar kunnen we wel mee leven. Echter de snijranden waren niet schoon. Hij vroeg ons naar onze kinderwens, die was niet meer aanwezig. Ik heb zelf 2 kindjes en mijn vriend heeft ook een dochter. Ze wilden hoe dan ook mijn baarmoeder en baarmoederhals verwijderen, om geen enkel risico te nemen verder. Dat vond ik prima, zolang die ziekte maar uit mijn lichaam zou gaan. Toch wilde hij zich wel houden aan de standaard procedure door eerst nog een 2e lisexcisie te verrichten. Pfff, weer onder narcose, maar goed wat moet dat moet. Ik dacht, dat doen we wel even, de ingreep is nu makkelijker dan de vorige keer. Maar niets was minder waar. Na de operatie lag ik net goed en wel op de verpleegafdeling of ik kon al weer naar de O.K. Kreeg een forse nabloeding en die moest direct dichtgebrand worden, dus wederom weer onder narcose. Ben erg ziek geweest na die tijd, overgeven en beroerd. Maar ja, het zat er weer op.
Weer 2 weken wachten, nu werden we niet eerder gebeld, dus ja mijn omgeving had goede hoop! Zelf kreeg ik weer een vreemde droom, en had ook wel het gevoel dat het weer niet goed zou zijn. De bewuste dag dat de arts belde, zal ik nooit meer vergeten. Die dag nam mijn zoontje afscheid op de peuterspeelzaal, en wij zouden eerder die kant op gaan, om te helpen met trakteren en foto's maken natuurlijk. Net voordat we daarheen liepen belde de arts. Het was weer niet goed, hij wilde me dat liever niet per telefoon vertellen. Tja en nu dan? Ze hadden die dag weer een oncologische bespreking en dan zou hij mij meteen daarin mee kunnen nemen en dan mij in de avond terug bellen over wat er besloten was. Nou prima, dat moet dan maar. Deze dag is een beetje als in een roes voorbij gegaan. Wetende dat het niet goed is, en wat komt er nu nog meer? In de avond was iedereen hier en wij wachten op de telefoon. Best spannend, je weet gewoon niet wat je allemaal kan verwachten nu. De arts belde en vertelde me dat ik al een stadium verder was. Dit houdt in dat ze me moeten doorsturen naar een academisch ziekenhuis, in mijn geval het UMCG. Er is in totaal een tumor van 1,3 cm uitgehaald. Ze tellen de weefselstukjes bij elkaar op, en komen dan op die 1,3 cm. Er zaten nog meerdere kankercellen. Dus wel baarmoederhalskanker!!! Hij heeft het besproken met een professor uit het UMCG en mijn dossier was die kant al op. Nu volgt weer een nieuw traject in de medische molen. Bloedonderzoek, CT scan etc. Jeetje, dat is toch wel flink schrikken zeg. Dezelfde week werd alles in werking gezet en zat ik de week daarop de ene dag in Groningen voor de onderzoeken, etc. De dag daarna in Zwolle voor de CT. Met de arts uit Groningen hadden we afgesproken dat hij telefonisch contact zou opnemen zodra alle uitslagen binnen waren. Weer wachten, weer zenuwen. Die CT zat me niet lekker, want ze kunnen dan immers alles zien. Wat nou als er elders in mijn lichaam nog meer zit? Gelukkig werd dit na een paar dagen wat minder en kreeg ik weer de rust die ik voorheen had. Alle uitslagen waren goed, en ik kwam dus in aanmerking voor de Wertheim Meigs operatie.
Na 2 weken kregen we een oproep en kon ik op 17 februari worden opgenomen. Op 18 februari zou de operatie plaats vinden. In de ochtend afscheid genomen van de kindjes, die gingen naar school en die zou ik niet meer zien. Wat was dat moeilijk zeg. In de auto op weg naar Groningen kon ik mijn tranen niet meer in bedwang houden, wat een verdriet. Mijn lichaam had me al in de steek gelaten en nu moest ik ook alles nog uit handen geven. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik weer rustig en besloot alles maar over me heen te laten komen. Gelukkig werd ik al vroeg in de ochtend geopereerd, dus niet eerst een halve dag wachten. Om 8 uur zijn ze gestart met de operatie. Die heeft in totaal 4 uur geduurd. Eerst een ruggenprik gehad voor de pijnstilling na de operatie, daar heb ik niets van gevoeld en toen onder narcose. Rond 13:00 uur werd ik wakker. Wel heftige pijn, na wat testjes met een ijsblokje, bleek dat niet alles verdoofd werd, dus de morfine werd wat hoger gezet. Dat was al een stuk beter. Ik moest daarom wel wat langer op de intensieve care liggen, maar goed. Ik was wakker en had ook geen zin meer om verder te gaan slapen. Mijn vriend en vader waren al naar het ziekenhuis gereden en zaten te wachten tot ik de afdeling weer opging. Rond 15:00 mocht ik terug en al die tijd gewoon wakker gebleven. Het gesprek met de arts heb ik ook goed kunnen volgen. Alles was prima verlopen, weinig bloed verloren en op het oog geen opgezette klieren gezien. Ze hebben de snee maar tot de navel hoeven maken en konden hem netjes onderhuids hechten i.p.v. nieten. Heerlijk om iedereen weer te zien toen ik terug kwam. Veel bezoek gehad, wel vermoeiend maar wel heel fijn. Helaas werd ik tegen de avond aan beroerd. Flink overgeven, dat was niet zo heel prettig maar goed. Dit heeft 2 dagen geduurd, en daarna de ergste dag mijn darmen begonnen te werken. Ik kon niet meer blijven liggen van de pijn, in de nacht heb ik continue rondjes gelopen, zo'n pijn deden mijn darmen. Gelukkig was dit maar een dag en daarna werd alles beter. De buik op zich was allemaal prima te handelen qua pijn en eerlijk gezegd viel het me allemaal erg mee. Na 4 dagen werd er een stopje op de katheter gezet en kon ik zelf gaan proberen te plassen. Dit ging meteen wel goed en voelde goede aandrang. Voor mijn gevoel kon ik goed uitplassen. Duurde natuurlijk wel wat langer, maar ja dat is logisch. Ik mocht 5 dagen na de operatie al naar huis. Ik voelde me prima, en een heerlijke thuiskomst. Kindjes stonden me op te wachten en familie ook! Eindelijk weer thuis. De uitslag van alles wat ze er uit gehaald hadden, kregen we de week daarop ook al. Hier had ik wel een goed gevoel over en ben daar ook niet echt mee bezig geweest. De arts belde, eigenlijk moesten we naar Groningen toe voor de uitslag maar gelukkig kon het telefonisch. Er zijn verder geen kankercellen meer gevonden, er zat alleen nog wat in de baarmoederhals zelf. 51 lymfeklieren zijn verwijderd, baarmoeder, baarmoederhals, steunweefsel om de baarmoeder heen en top vagina. Geweldig nieuws! Geen nabehandeling nodig en voor de controle elke 3 maand mag ik gewoon weer naar Zwolle toe.
Nu 2 weken later, kan ik nog steeds zeggen dat het me allemaal is meegevallen. Ik voel me heel erg goed en gelukkig. Mijn lichaam moet ik echt wel de rust gunnen, moeilijk als je je geestelijk zo goed voelt! Ik zie het als een tweede kans, en die ga ik dan ook uitermate goed benutten. Je staat ineens heel anders in het leven, maar wel op een positieve manier. Waar ik me voorheen druk om maakte, daar lach ik nu alleen nog maar om. De artsen ben ik erg dankbaar, ze hebben echt alles uit de kast gehaald, zelfs rekening gehouden met het litteken, tuurlijk zie je het wel, maar ze hebben het zo netjes gedaan, ongelooflijk. Vanaf nu ga ik alleen nog maar genieten van alles om mij heen en helpen daar waar nodig is!
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.