Ervaringen gynaecologische kanker
mei 2011, Rixt Jensma - baarmoederhalskanker
Garantie tot de voordeur
2005 – 2009: Altijd ongesteld. Altijd moe. Altijd wel een kwaal, en dan ook een vervelende: herpes in het gezicht, kinkhoest, een verkoudheid die niet overgaat, een griep die niet wil zakken. Kwakkelen met uitstrijkjes. Eerste lisexcisie in 2007.
In 2006 een tweede huwelijk met een geweldige man, en daarmee een samengesteld gezin met drie zoons in de tienerleeftijd. Twee honden & twee katten. Een leuke vriendenkring. Een leuke en drukke fulltime baan als manager HRM (Human Resources Management) in de gezondheidszorg. Een postacademische studie in 2008. Zo gek is het toch niet dat het allemaal soms net iets te veel is? Dat ik altijd moe ben? En mezelf afvraag of ik wel op de goede weg zit, of mijn baan, hoe leuk ook, niet net iets te veel is. Dat ik met het ouder worden, met de overgang voor de deur, geen superwoman ben die alles kan!
Toch dat stemmetje, ergens in mijn achterhoofd: “Het is niet goed, er is iets niet goed. Dit is geen overspannenheid of burn-out, dit is iets anders.” Dat stemmetje maakte dat ik in 2009 een afspraak maakte voor mijn jaarlijkse uitstrijkje. In het gesprek met mijn gynaecoloog gaf ik aan dat ik het niet vertrouwde en dat ik ondertussen zo ontzettend moe was van al mijn buikklachten dat wat mij betrof ‘dat ding’ er wel uit mocht. Ik geloofde haar toen ze zei dat als ik eenmaal door de overgang was, mijn klachten verdwenen zouden zijn. Dat ik me als herboren zou voelen. Ik wilde haar graag geloven.
Zij was meer verrast dan ik toen uit het weefselonderzoek na een tweede lisexcisie in 2009 (na weer een ‘foute’ uitslag van het uitstrijkje) bleek dat het toch echt foute boel was. Ik had van te voren mijn angst uitgesproken, naar haar, naar mijn man en naar sommige collega’s. Toch was het schrikken toen ik op een dinsdagochtend vroeg gebeld werd met de vraag of ik diezelfde ochtend nog naar het ziekenhuis kon komen. Mijn man stond onder de douche, ik lag nog in bed, we hadden een vrije dag en zouden naar een familiefeest gaan. Ik had de gynaecologe zelf aan de lijn. Vroeg ook meteen: “Het is dus toch kanker?” En zij zei: “Ja”. Als ik terugkijk is dát het exacte moment waarop ik voelde dat ik in een wagentje in de achtbaan zat en dat dat karretje heel langzaam de helling opgetrokken werd, wetend dat ik met een rotvaart zou gaan rijden en dat er geen weg terug meer was. Slechts overgave aan wat er te komen stond.
Niets had me zo kunnen stoppen in al mijn activiteiten als dit. Mijn leven was op slag anders. Binnen een week had ik al verschillende onderzoeken gehad, binnen vijf weken was ik geopereerd, binnen zeven weken wist ik dat ik toch ook nog bestraald moest worden. Ik heb ’s nachts wakker gelegen met de vraag of ik hier goed doorheen zou komen. Angst en paniek konden me zomaar overvallen. De periode van de bestraling vond ik het moeilijkst omdat ik veel last had van mijn darmen. In die tijd heb ik onvoorstelbaar veel tijd doorgebracht voor mijn beeldscherm op zoek naar informatie en naar lotgenoten. Op dat moment was het forum van Olijf nog niet in de lucht, maar had ik een Amerikaanse site gevonden waar ik zocht wat ik vond: veel informatie en lotgenoten die in dezelfde situatie zaten of voor wie het al weer even geleden was. Die mijn vragen beantwoordden en die me geruststelden of me door mijn paniek heen wisten te trekken.
Gek genoeg heb ik ook genoten van die periode. Ik heb mijn hele volwassen leven gewerkt, en hard gewerkt. Nu moest ik gedwongen rust nemen en kon ik genieten van de late lente die zomer werd en overging in herfst. Eindeloos dvd’s kijken op de bank. Boeken lezen. Heel voorzichtig kleine stukjes lopen met de honden, toen het beter ging steeds langere stukken. Fietsen.
Vrijwel meteen na afloop van de bestralingsperiode ben ik weer gaan werken. Eigenlijk wilde ik nog niet, wilde ik nog een paar maanden bijkomen van alles, maar mijn radiotherapeut raadde me uitdrukkelijk aan om niet te lang te wachten met terugkeer. “Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt”, zei ze. Het reïntegratieproces is me beslist tegengevallen. Na jarenlang begeleiden van zieke medewerkers terug naar de werkvloer ervaarde ik zelf hoe moeilijk het is als je zelf die zieke medewerker bent. Doodmoe thuiskomen van twee uur werken – ik had niet kunnen vermoeden dat het mij zou overkomen. Terugkomen op je eigen plek en zien hoe je vervanger jouw plaats zo goed inneemt dat het lijkt dat je niet meer nodig bent. En dat het je eigen onzekerheid is die maakt dat je er zo naar kijkt.
Terugkijkend lijkt het al weer zo lang geleden. Af en toe wil ik wel eens vergeten dat ik behandeld ben voor een ernstige ziekte. Ik werk inmiddels al weer bijna een jaar fulltime, voel me energiek en gezond. Ik heb wat restverschijnselen maar daar valt mee te leven. Als ik echter in een paar weken tijd drie overlijdensberichten krijg van Amerikaanse lotgenoten met wie ik lief en leed gedeeld heb, of als ik hoor dat bij vrouwen die tegelijkertijd met mij ook kanker kregen uitzaaiingen gevonden zijn, dan realiseer ik me terdege dat kanker een rotziekte is. Dat ook ik ‘garantie’ tot de voordeur heb gekregen. Dat kanker kwetsbaar maakt.
En dat het belangrijk is dat we elkaar steunen, dat we naar elkaars verhalen luisteren, dat we elkaar verder helpen door tips en ervaringen uit te wisselen. Ik vind het Olijfforum hiervoor een prachtig platform! Maar dat geldt wat mij betreft ook voor de koffieochtenden, de themabijeenkomsten en de jaarlijkse dag. Omdat ik zelf zoveel gehad heb aan de steun van lotgenoten heb ik gereageerd op de oproep van Olijf om me aan te melden als vrijwilliger. Er was een vacature in het bestuur, ik heb gereageerd en vanaf 1 januari 2011 ben ik bestuurslid met in mijn portefeuille het vrijwilligersbeleid.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.