Ervaringen gynaecologische kanker
mei 2011, Baroni - baarmoeder, baarmoederhals, eierstokken en eileiders
Moe en onzeker
Mijn leeftijd is 44 jaar en 7 weken geleden hebben ze bij mij mijn baarmoeder, baarmoederhals, eierstokken en eileiders verwijderd. Nu ik erop terug kijk had ik al zo’n 3 jaar klachten die steeds meer toenamen.
Na 4 dagen was de uitslag binnen, het briefje lag klaar, de arts heeft mij hierover gebeld.
Ik hoorde de arts in de verte vertellen dat de uitslag pap3B was, ik dacht bij mijzelf dat valt nog mee. Omdat ik moest werken ben ik eerst naar huis gegaan, ook al weet ik achteraf niet meer hoe ik ben thuisgekomen. Na een kopje koffie te hebben gedronken heb ik het ziekenhuis gebeld voor een afspraak en ben daarna gaan werken.
3 dagen later moest ik naar de kliniek voor een echo en een gesprek waarin werd uitgelegd dat ik die zelfde week naar de dagopname moest om wat weg te laten halen onder een plaatselijke verdoving. Deze behandeling heb ik als zeer pijnlijk ervaren, dit heb ik ook gelijk vermeld dat het erg pijn deed. Ik kon maar niet blijven liggen van de ellende. Na afloop heb ik nog even gezeten voor dat ik naar huis mocht. Volgens de arts zou de uitslag van dit onderzoek 10 dagen duren en heb ik heb hiervoor gelijk een afspraak voor meegekregen.
Na 5 dagen werd ik gebeld met de uitslag, het was Cinn3. Ik hoefde mij niet ongerust te maken, want ze hadden het ruim weggehaald, dat wij op tijd erbij waren en dat ik over 6 maanden voor controle moest terugkomen. Na bijna 5 maanden had ik weer meer pijn in mijn buik en had hierbij ook een lichte bloeding. Hiervoor gebeld naar de weekendarts en alles uitgelegd, ik mocht naar de dienstdoende gynaecoloog voor een echo. Die vermelde mij dat een vergrote eileider zichtbaar was, maar ze kon niet vertellen of deze er al langer heeft gezeten. De bloeding die ik had gehad was op de plaats waar ze een dieper hapje hadden uitgenomen en daar moest ik mij geen zorgen over maken. Ze heeft wel gelijk een uitstrijkje gemaakt, zodat ik de volgende maand hiervoor niet nog hoefde te komen.
4 dagen later werd ik gebeld door de assistent dat de uitslag binnen was en dat er weer pap3B gevonden was. Op dat moment storte mijn wereld een beetje in elkaar, mijn gevoel gaf aan dat het niet goed in mijn buik zat. In diezelfde week stond er een afspraak gepland met mijn eigen gynaecoloog, ik ging hier met lood in mijn schoenen heen. Ik ben alleen naar deze afspraak gegaan, mijn kinderen wilde wel met mij mee, maar ik dacht als het fout zit dan wil ik eerst alleen zijn om het tot mij door te laten dringen. De arts was aardig en maakte gelijk een echo en zag nu op de eerste vergrote echo 2 cystes zitten, ook op de andere eierstok zat iets, maar ik heb geen idee meer wat ze zei. Het leek wel een droom of beter gezegd een soort nachtmerrie waarin ik verkeerde. De gynaecoloog zei dat het haar verstandig leek om alles te verwijderen.
Dit is na 2 weken ook gebeurd. De operatie zou volgens de planning 90 minuten duren, achter zijn ze 4 uur bezig geweest. Ik ben om 15.00 uur onder narcose gebracht en om 19.30 uur werd ik weer wakker. Het was heel wazig om dat moment en ik veel steeds weer in slaap. Mijn ouders en kinderen waren bij mij. Na 2 ½ dag mocht ik van een andere gynaecoloog naar huis, mijn eigen gynaecoloog heb ik jammer genoeg niet meer gezien tijdens mijn opname, wat mij onzeker maakt. De verpleging was super lief en zij kwamen regelmatig kijken of praten. Ik had een eenpersoonskamer wat ik als prettig heb ervaren, de rust en stilte. Er is een keer een fysiotherapeut geweest voor een korte uitleg, zij gaf aan dat het prima ging en dat ik het goed deed.
De eerste weken kon ik bijna de trap niet op, mijn benen stopte halverwege en werd ik door een van de kinderen geholpen om in bed te komen, anders zou ik nog op de trap zitten.
Ik heb veel last gehad en nog steeds van pijn bij een volle blaas, niet bij het plassen, als de blaas een beetje vol is deed het al pijn, maar deze pijn is minder geworden, maar misschien zou je eraan kunnen wennen na een poos. Ben nog steeds zo moe, zoals voor de operatie.
Ik wacht nu op de na controle en de uitslag, wat ook een gevoel van onzekerheid brengt. Ik mis een praatgroep in het ziekenhuis over dit soort dingen, want het is niet niets wat er met je gebeurd. Nu moet je het alleen zien te doen, want ik ken ook geen mensen die dit hebben meegemaakt, dat zal ik ook tegen mijn arts zeggen bij mijn controle. Ook hoop ik dat iemand iets heeft aan dit verhaal uit een stuk van mijn leven.
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.