Ervaringen gynaecologische kanker
jun 2011, Esther - baarmoederhalskanker
27 jaar en baarmoederhalskanker
In oktober 2010 werd bij mij baarmoederhalskanker vastgesteld in stadium 1B2.
Augustus 2010, met vage klachten, buikkrampen en regelmatig bloedverlies aangeklopt bij de huisarts, hij keek van binnen, zag niets en maakte voor de zekerheid een uitstrijkje i.v.m. baarmoederhalskanker, maar dat was meer procedure dan dat er echt een kans was dat ik dat had. De uitslag kwam een week later, PAP II, niets zorgelijks en over een half jaar (februari 2011) moest ik maar eens terug komen. De volgende dag thuis na de zoveelste aanval van krampen besloot ik om weer een afspraak te maken, ik had pijn en ik voelde gewoon dat er iets niet goed was en wilde graag doorgestuurd worden naar de gynaecoloog. Na 2 maanden zeuren bij mij huisarts mocht ik dan eindelijk naar het ziekenhuis. Na mijn verhaal gedaan te hebben ging ze kijken, meteen betrok haar gezicht en verzocht ze de co-assistent die er bij was mijn moeder uit de andere kamer te halen. Dit was er niet goed uit (dat zag ze met het blote oog) en ze wist vrij zeker dat dit kanker was. Na een hele grote huilbui werden er meerdere biopten genomen en een week later moest ik terugkomen. Na een week spanning en alleen maar toenemende klachten waaronder nu een vreselijke stank uit mijn vagina kreeg ik de uitslag, het was inderdaad kanker... De wereld stortte even in, ik wilde moeder worden, zo graag!! Hoe kwam dat nu!?!? Een paar dagen later moest ik door de CT-scan, hierin was een tumor te zijn van 5 centimeter en 2 opgezette lymfeklieren, mogelijke uitzaaiingen. De week daarna, 3 november 2010 ben ik geopereerd. Bij deze operatie zijn de eierstokken omhoog gezet om ze uit het bestralingsgebied te halen en zijner 3 lymfeklieren verwijderd. De baarmoeder of de -hals kon niet verwijderd worden omdat de tumor daar te groot voor was. De operatie was goed gegaan en een paar dagen later bleken de lymfklieren allemaal schoon te zijn, wat een opluchting! 9 november 2011 kwam ik weer thuis, bij mijn ouders thuis dan want daar zou ik deze periode verblijven. Zo'n twee weken later werd ik weer opgenomen in het ziekenhuis met hoge koortspieken en hoge ontstekingswaarden in mijn bloed. Hier moest iets aan gedaan worden want zo konden ze niet beginnen met de chemokuren en de bestraling. 2,5 week werd in volgepompt met antibiotica, ging ik door talloze scans, kreeg ik bloedtransfusies en zelfs sondevoeding omdat ik zo ziek was dat het zelf eten niet meer lukte. Als laatste optie werd er een
kijkoperatie uitgevoerd maar ook hierbij werd er niets gevonden. Dan toch maar beginnen met de chemokuren. Ik had mijn eerste week bestralingen, 5 van de 25, inmiddels gehad. De ochtend van mijn eerste chemo was mijn laatste dag koorts. Met de dag ging ik me beter voelen en kreeg ik weer een beetje eetlust. Een week later mocht ik weer naar huis! Samen met moeder,
stiefvader en broertje nog een kleine Sinterklaas gevierd, wat was het fijn maar wat was ik doodmoe!! Oud&nieuw, de dag na mijn laatste bestraling vond ik vreselijk, ik lag om 23:00 uur in bed en om 00:00 uur kwam mijn moeder boven en hebben we samen gehuild, allebei zo bang dat het niet goed zou komen...
Maar veel tijd om te treuren hadden we niet want 2 dagen later mocht ik me weer melden in het ziekenhuis voor de eerste van mijn 2 inwendige bestralingen. Wat waren die zwaar, onder narcose werden 3 applicatoren ingebracht in mijn vagina en deze moesten dan 29 uren blijven zitten en mocht ik niet bewegen. Omdat mijn baarmoeder erg gekanteld was het inbrengen behoorlijk moeilijk en werd bij de eerste bestraling een van mijn schaamlippen mee naar binnen geduwd en werd deze volledig ontveld, een week kon ik geen ondergoed aan omdat het zoveel pijn deed... Bij de tweede bestraling werd en met de applicator een gat in mijn baarmoeder geprikt. Hier gelukkig geen last van gehad en antibiotica voor gekregen dus ook geen ontstekingen meer gelukkig. Tussen deze twee bestralingen zat een week rust en in die week kreeg ik mijn laatste chemokuur, deze viel best zwaar en ik moest veel overgeven, dat hoefde bij de vorige 4 gelukkig niet.
Half januari 2011 was ik dus klaar met mijn behandeling. Nu was het 10 weken wachten tot het volgende onderzoek met bioptie om te zien of ik schoon was. Een hele spannende tijd want er wordt niets meer gedaan aan de kanker maar is het wel weg?
Langzaam aan begon mijn totaal afgebroken lichaam zich weer te herstellen. Ik voelde dat ik minder moe werd en ging weer voorzichtig dingen ondernemen. Met de auto naar m'n vader en stiefmoeder, en middagje naar m'n broertje. Wat heerlijk, ik voelde me even geen patiënt maar weer gewoon Esther. Ook ging ik een avondje eten met een goede vriend, heerlijk er even uit en praten met een man over het feit of een man mij überhaupt nog wel wilde na deze hele beproeving, want wie wil er nou een vrouw die kanker heeft gehad en geen kinderen meer kan baren??? Hij verzekerde mij dat dit geen enkel probleem voor mij zou zijn. We zagen elkaar steeds vaker en er begon van mijn kant liefde te groeien. Maar moest ik dit wel aan hem vertellen, ik wist nog niet eens of ik wel beter was en zou blijven leven... Toch al mijn angsten om afgewezen te worden aan de kant gezet en het hem verteld, en gelukkig was de liefde zeer wederzijds...
21 maart 2011 moest ik weer naar het ziekenhuis voor een onderzoek onder narcose en een bioptie. Uit de narcose vertelde de arts dat het er nog niet zo mooi uit zag als ze gehoopt had maar ook zeker niet zo slecht dat het per definitie niet goed was. Wat moesten we hier nu weer mee. Nou ja niks anders dan afwachten was de oplossing. 8 dagen later dan het verlossende woord: Schoon... Geen kanker meer!!!
Nu, 22 mei 2011, het gaat goed, sinds eind april ben ik weer begonnen met werken/studie, ik mag gelukkig nog een beetje zelf mijn uren indelen maar ik voel me goed. Ook regelmatig aan het sporten aangezien ik een beroep heb waarin mijn lijf erg belangrijk is en weer in topconditie moet komen.
Ik moet nu om de 5 a 6 weken op controle komen omdat er van de laatste bioptie een grote wond is ontstaan die erg langzaam heelt omdat hij in bestraald gebied zit.
Ook zijn we de mogelijkheden aan het bekijken om nog een kindje te krijgen via een draagmoeder aangezien ik waarschijnlijk nog gewoon goede eitjes heb en mijn zus heeft aangeboden dat ze wel draagmoeder wil zijn (mijn baarmoeder is " stuk" door de bestralingen).
De spanning is er voor elke controle weer en de opluchting groot als het nog steeds goed is.
Er is nog altijd een kans dat het terugkomt en de angst daarvoor zal ook nog wel even blijven maar ik geniet nu intens van mijn leven en probeer niet te veel mijn leven te laten beïnvloeden door de kanker. Het is een heel belangrijk deel in en van mijn leven geworden maar ik laat het niet winnen!!
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.