Ervaringen gynaecologische kanker
mrt 2007, Baaike - Baarmoederhalskanker
Toekomst !
Laat ik mij even voorstellen. Ik ben Baaike, 46 jaar. Ik ben getrouwd en heb 2 zonen, een van 14 en een van 12. Ik werk als secretariaatsmedewerker op het secretariaat van een activiteitencentrum voor mensen met een lichamelijke handicap of mensen met een niet-aangeboren hersenletsel. Het is erg leuk werk in een geweldige werkomgeving. Daarnaast ben ik ambtelijk secretaris van de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad van de basisschool waar onze kinderen op gezeten hebben, ik doe de schoolbib op school, heb een oppaskind en sport daarnaast (ik probeer 2 keer per week maar de laatste tijd is dat maar 1 keer). Een druk maar leuk leven.
In 1994 kreeg ik het bericht dat ik baarmoederhalskanker had. Ik heb een Wertheim-Meigs-operatie ondergaan en na een periode van 5 weken ziekenhuis vanwege complicaties ging ik naar huis met het bericht dat ik “schoon” was, althans de snijranden van het operatiegebied waren dat. Ik ging regelmatig op controle en ik heb deze hele episode een plek in mijn leven gegeven en ben verder gegaan daar waar ik was gestrand. Na 4,5 jaar, in december 1998, bleek de kanker teruggekomen te zijn in de vorm van 2 eigrote uitzaaiingen. Dat was voor mijn man en mij niet te bevatten. Ik was immers genezen? Ik ging toch trouw op controle? Ik kreeg weliswaar mijn ontslagbrief niet van de gynaecoloog omdat ze de grens van 5 jaar niet meer hanteerde maar wat kon mij dat schelen. Het was een prettig mens, ik ging graag naar haar toe. En jaarlijkse controles zouden vast hun nut wel hebben.
In januari 1999 ben ik geopereerd. Omdat er in maart van dat jaar alweer een uitzaaiing geconstateerd werd, volgden 6 chemokuren. Die zorgden er wel voor dat de uitzaaiing kleiner werd maar niet helemaal verdween. Toen in mei 2000 bleek dat er weer een bijgekomen was ben ik nogmaals geopereerd. In januari 2001 bleek, na heel veel onderzoeken, dat er deze keer in mijn darmen een uitzaaiing zat. Ook die is operatief verwijderd. Dat was de laatste keer. Sindsdien is er niets meer gevonden, de scans zijn schoon. Ik heb nog wel last van mijn darmen maar met medicijnen kan ik dat goed onder controle houden.
Het bericht van de uitzaaiingen had een enorme impact op mij, op mijn man, mijn kinderen en de omgeving. Na de operatie in 1999 heb ik contact gezocht met Olijf. Ik wilde mijn verhaal kwijt aan mensen die iets konden herkennen. Dat is gelukt en het is heel goed geweest. Ik kon inderdaad mijn verhaal kwijt, ik heb gelachen en gehuild, gevloekt en gezongen. Ik was blij dat deze mogelijkheid bestond. Maar ik ben een positief ingesteld mens, ik kon niet blijven hangen in mijn verdriet en ben weer verder gegaan, deze keer niet daar waar ik gebleven was maar wel verder. Ik heb weer een klein beetje vertrouwen in mijn lijf en een zonnige kijk op de toekomst. Ik heb mijzelf en de medici versteld doen staan. Ik ben er nog !
Op dit ervaringsverhaal uit 2007 kunt u niet meer via deze website reageren
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.