Ervaringen gynaecologische kanker
okt 2011, Sietske - Baarmoederhalskanker
30 en baarmoederhalskanker
Nooit over nagedacht, nooit bij stil gestaan.......ik ben 30 jaar, dan denk je toch niet aan baarmoederhalskanker.....????
Mei 2011, over een weekje gaan mijn man, mijn dochtertje van bijna 1 jaar en ik heerlijk op vakantie. Al helemaal in vakantiesferen. Al een poosje had ik last van wat onregelmatig bloedverlies, maar dat weet ik aan de bevalling, het weer slikken van de pil en het feit dat mijn hormoonhuishouding na het krijgen van een kind nog wat van slag was. Puur omdat het onhandig was (op vakantie, zwemmen, witte broeken willen dragen) toch maar even langs de huisarts. Ik had een jaar daarvoor wel een oproep gehad voor een uitstrijkje, maar toen was ik zwanger en dan "hoef je niet". Mijn klachten uitgelegd aan de huisarts en hij wilde een uitstrijkje maken. Tijdens het maken van het uitstrijkje vroeg hij of hij ook een inwendig onderzoek mocht doen, want hij zag iets. Ik lag daar toch al, dus waarom niet. De huisarts gaf aan dat hij "iets" zag wat er niet hoorde en wilde graag dat ik naar de gynaecoloog ging, om het beter te laten onderzoeken. Ik nog vragen of het haast had, want ik zou een week later op vakantie gaan......... Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Weer een inwendig onderzoek, weefsel weggehaald en de dag voordat we zouden vertrekken moest ik bij de gynaecoloog komen en had hij heel slecht nieuws: baarmoederhalskanker. Daar sta je dan, 30 jaar, nog een kinderwens en de koffers al ingepakt. In overleg met de gynaecoloog zijn we toch op vakantie gegaan. Hij gaf aan dat ik quality-time met mijn gezinnetje nog even goed kon gebruiken, voordat ik de malle molen in zou gaan. Die avond ouders en zussen ingelicht, beste vriendinnetje in tranen gebeld, maar het verder nog even stil gehouden. De vakantie vloog voorbij, echt genieten was lastig, maar we hebben er het beste van gemaakt. De laatste dagen had ik het erg zwaar, want ik wist dat ik snel familie en vrienden weer onder ogen moest komen.
Direct na de vakantie had ik een afspraak in de Daniel voor verdere onderzoeken. Al snel bleek de tumor te groot voor een conisatie en werd de kans dus erg klein dat ik in aanmerking kon komen voor een baarmoederbesparende operatie. Vanuit Rotterdam doorgestuurd naar Nijmegen, daar was wellicht toch nog een baarmoederbesparende operatie mogelijk. Ook daar bleek al snel dat dit geen optie meer was, dus werd ik ingepland voor een Wertheim, mijn baarmoeder en lymfeklieren zijn in juni verwijderd. Na de operatie werd mij verteld dat er nog wat onderzoeken gedaan moesten worden door de patholoog-anatoom, maar dat de kans 90% was, dat dit het was en dat bestraling niet meer nodig was. 2 weken later het telefoontje van mijn gynaecoloog dat ik toch bestraald moest worden. 5 weken, 5 dagen per week en 2 keer een inwendige bestraling, totaal dus 7 weken.
Ik heb veel last gehad van de bestraling, mijn darmen lagen voor een groot deel in het bestralingsgebied en maakten daardoor overuren. Ben in die weken bijna 10 kilo afgevallen, omdat ik gewoon constant op de wc zat.
Nu is het 2 weken geleden dat ik de laatste bestraling heb gehad. Mijn darmen beginnen langzaam weer een beetje normaal te werken en een boodschapje voelt niet meer of ik een berg aan het beklimmen ben. Nu begint echter ook pas het besef wat er de afgelopen maanden eigenlijk allemaal gebeurd is. Je komt in zo'n molen van gaan, gaan, gaan, met het ene slechte nieuws na het andere en ik heb mijn emoties nog geen ruimte gegeven.
Ik vind het erg moeilijk om nu weer "gewoon" verder te gaan met mijn leven, de draad oppakken lijkt heel makkelijk, maar is dat wel verstandig??? Heb daarom een afspraak gemaakt met een psycholoog om eens te kijken wat zij voor mij kan betekenen.
Ben er in ieder geval al wel achter dat het niet gewoon voorbij is, nadat de behandelingen voorbij zijn...........
Graag hoor ik hoe jullie om zijn gegaan met de verwerking en of er daar omtrent tips voor mij zijn???
Jouw ervaringsverhaal op deze website?
Wil je zelf een verhaal schrijven over je ervaringen met gynaecologische kanker? Jouw verhaal kan lotgenotes steunen. Stuur je verhaal naar de webredactie met dit formulier. Reacties op je verhaal komen direct in je mailbox, behalve als je aangeeft dat je liever geen reacties wilt.