Boekensteun
De vader van een vriend krijgt te horen dat hij kanker heeft en niet meer beter wordt. Daar zit je dan: een zorgvuldig uitgezocht kaartje, pen in de hand, maar geen idee wat je moet zeggen. Je zou denken dat het als ervaringsdeskundige makkelijker is, omgaan met mensen die kanker hebben. Dat je dan kan invoelen welke woorden troostend en steunend werken. En misschien nog belangrijker: dat je weet wat je juist niet moet zeggen. Dat je niet per ongeluk een kwetsende opmerking maakt.
Crazy, sexy en kanker. Drie woorden die je niet vaak in dezelfde zin hoort. Nee, natuurlijk is het niet sexy om kanker te hebben en je leven staat op zijn kop, maar als je het hebt, maak er dan het beste van. Dat is de insteek van het boek “Crazy sexy cancer tips”.
De dag na de diagnose zei iemand het al tegen me: “Je moet gewoon positief denken!” Het was de eerste, maar niet de laatste keer dat ik dit zinnetje hoorde. Ook stuurde een tante mij artikelen; over Serban-Schreiber, Hirneise en over een vrouw die haar baarmoederkanker had “weggedacht”.
Jaarlijks krijgen naar schatting 37.000 werknemers kanker. 60 procent geneest en gaat weer aan het werk. Voor deze (ex-)patiënten, werkgevers, bedrijfsartsen en andere zorgverleners is er nu het handboek “Werken na kanker”.
Onlangs heb ik het boek “een lichaam van lood'' van Maria Hendriks gelezen. Na 10 jaar is het verder aangevuld en heruitgegeven. Ik ben het gaan lezen, omdat ik zelf geconfronteerd ben met enorme vermoeidheid na mijn behandelingen tegen baarmoederhalskanker.
Beter
In augustus 2008 wordt een mij onbekende sporter Olympisch kampioen op de 10 kilometer Open Water Zwemmen, een mij onbekende sport. Wat mij intrigeert zijn de rondjes op zijn hoofd. Ik denk dat ze komen van zijn zwembril, maar dan zitten ze wel erg hoog.
In de weken na deze overwinning wordt me duidelijk dat het hier niet om zo maar een goeie sporter gaat en dat die rondjes niet van zijn zwembril komen. Het gaat hier om Maarten van der Weijden, ex-leukemiepatiënt.
Kanker? Dat gaat mijn deur voorbij, dacht Alina.
Maar niets blijkt minder waar. In november 2008 wordt haar broer hiermee geconfronteerd en in april 2009 blijkt zij zelf ook kanker te hebben. Ook al was het uitstrijkje goed, toch wordt Alina geconfronteerd met een verkeerd beoordeelde uitslag; baarmoederhalskanker.
Er zijn van die boeken die ineens in diverse tijdschriften opduiken. Een van die boeken trok mijn aandacht en heb ik gekocht. Het boek heet ‘Ziekenhuissurvivalgids’ en is geschreven door Yvonne Prins. Yvonne is psycholoog en coach, freelance schrijver maar bovenal ervaringsdeskundige: ze heeft Cystic fibrosis en inmiddels een donorlong. Ze heeft dus al heel wat keren in het ziekenhuis gelegen.
Leven met een gouden randje
Opnieuw kregen we een boek toegestuurd met daarin elf portretten van vrouwen met kanker die in woord en beeld laten zien hoe ze, ieder op hun eigen manier, inspiratie vinden om krachtig en kleurrijk te leven. Ondanks pijn, vermoeidheid, gevoelens van verdriet en wanhoop vertellen zij over de kracht in zichzelf.
Omgaan met lymfoedeem
Het boek dat nu ter beoordeling ligt is zeer veelzijdig, ondanks het feit dat het één onderwerp betreft waarover het gaat. Lymfoedeem is een veel voorkomend euvel bij diegene die forse operaties ondergaan waarbij de chrirurg of ander snijdend specialisme een deel van het lymfatische stelsel moet wegsnijden. Maar ook voor patienten waarbij de oorzaak in de aangeboren sfeer ligt, waarbij een lymfatisch systeem niet goed is ontwikkeld, zullen in boek veel nuttige informatie vinden.
Het boek ‘Omgaan met Lymfoedeem’ is een boek die in een reeks is geschreven. Andere onderwerpen zijn onder andere: Omgaan met Snurken/ Diabetes en de Overgang.
Achter de lach
Fran Drescher is actrice én schrijfster.
In ACHTER DE LACH vertelt zij het verhaal van haar leven.
Twee tieten in een envelop
Ik ben een groot fan van kinderboeken, hoewel mijn kinderen al bijna volwassen zijn. Omdat ik nog altijd op een basisschool help bij de uitleen van bibliotheekboeken lees ik ze ook nog regelmatig. Onlangs kreeg ik van een van de leerkrachten een boek toegespeeld met de vraag of ik wilde beoordelen of het wat was voor in de bibliotheek. Zo las ik ‘Twee tieten in een envelop’.
Baarmoederhalskanker – Mijn innerlijke wedergeboorte.
Bij Meta du Crocq werd baarmoederhalskanker geconstateerd en ze heeft haar ervaringen over deze heftige ziekteperiode op papier gezet.
Deze ervaringen zijn nu in boekvorm verschenen onder de titel:
Baarmoederhalskanker – Mijn innerlijke wedergeboorte.
Morgen is nu
Wat gebeurt er met je te horen krijgt dat je kanker hebt? Er zijn al veel lotgenotenverhalen over geschreven maar er verschijnen nog steeds boeken met verhalen waarin het weer vanuit een andere invalshoek wordt belicht. Morgen is nu is zo’n boek. Het is geschreven door Michiel Scholtes in opdracht van het Helen Dowling Instituut naar aanleiding van hun 20-jarig bestaan in 2008.
Boek voor Belle
Onlangs werd onze oudste zoon achttien; voor ons allebei een mijlpaal. Rond zijn verjaardag heb ik een aantal momenten stil gestaan bij het idee: “Stel, dat ik het niet gehaald zou hebben, wat zou hij dan nu van mij weten en op wat voor manier zou hij dat dan weten?”
Over Kanker
Kanker. Er is geen ziekte die zoveel verwarring en onzekerheid veroorzaakt. We zijn er bang voor en willen er liever niet over praten of nadenken. Tot het je overkomt, als patiënt of in de familie- en vriendenkring. Dan is de behoefte aan duidelijke en onafhankelijke informatie groot en in die behoefte wil dit boek voorzien.
Meisje met negen pruiken
Sophie van der Stap is 23 jaar en woont in Amsterdam. Ze studeerde politicologie tot ze in 2005 te horen kreeg dat ze kanker heeft. ‘Meisje met negen pruiken’ is haar debuut. Hierin beschrijft ze, in dagboekvorm, haar leven tijdens de chemo-kuren die bij elkaar ongeveer een jaar duren.
Kale herfst
“Kale herfst”, met deze verwijzing naar het haarverlies van haar partner tijdens de chemokuur begint Anne-Marie Vermaat haar boek.
Ontaarden, leven met kwaadaardige cellen
Op onze boekensteun staat dit keer een boekje van een hulpverlener. De verhalen die Catrien Bouman, werkzaam als oncologie verpleegkundige in een algemeen ziekenhuis te Friesland, aan het papier heeft toevertrouwd zijn voor een deel op waarheid berust en anderszins fictief.
